Aan het eind van elk jaarPaus Benedictus XVI
Patriarch Bartolomeus van Constantinopel
Het patriarchaat van Moskou
Rowan Williams, aartsbisschop van Canterbury
Martin Junge, secretaris-generaal van de Lutherse Wereldbond
Setri Nyomi, secretaris-generaal van de Wereldgemeenschap van Hervormd/Gereformeerde kerken
Olav Fykse-Tveit, secretaris-generaal van de Wereldraad van kerken
Markus Dröge, bisschop Protestantse kerk van Berlijn
Rainer Maria Woelki, aartsbisschop van het katholieke Aartsbisdom Berlijn
De kerken van Genève
Dhr. Herman van Rompuy, President van de Europese Raad
Dhr. Ban Ki Moon, secretaris-generaal van de Verenigde Naties,
Dhr. Christian Wulff, president van de Duitse Federale Republiek,
Mevr. Angela Merkel, Bondskanselier van de Duitse Federale Republiek
Paus Benedictus XVI
Beste jongeren,
Tijdens jullie samenzijn in Berlijn met duizenden jongeren uit heel Europa en ook uit andere continenten, om dieper op zoek te gaan naar de bronnen van het vertrouwen, zal Zijne Heiligheid Paus Benedictus XVI in gebed bij jullie zijn en moedigt hij jullie aan om overal op de wereld nieuwe wegen van vertrouwen begaanbaar te maken.
De ontvangst die jullie krijgen, de onderlinge contacten met jongeren uit vele landen, de tijden van gebed die jullie een gevoel van verbondenheid geven et jullie zoveel menselijke hindernissen doen overwinnen, zijn voor ieder van jullie een mooie ervaring van vertrouwen.
Zoals jullie weten, betekent vertrouwen niet dat je blindelings in iets gelooft. Dit vertrouwen, vanuit jullie geloof in Christus en in het leven van Zijn Heilige Geest in jullie harten,bevrijdt je van de slavernij van de angst en zorgt ervoor dat je een helderder inzicht krijgt in en ontvankelijker wordt voor de talrijke uitdagingen en moeilijkheden waarmee mannen en vrouwen van tegenwoordig te maken hebben. Ze hebben wakkere geesten nodig opdat de aanzetten van hoop niet in de kiem gesmoord worden. Wees één van die wakkere geesten en laat het vertrouwen in je toe dat Christus in je stelt wanneer hij zo’n beroep op jullie doet. Geconfronteerd met armoede en situaties van onrecht, laten vele jongeren zich meeslepen door opstandigheid,wanhoop en zelfs door geweld. Ze hebben jullie nodig, jullie gemoedsrust die je in je geloof vindt.
De Heilige Vader wil de blijdschap meedelen jullie volgend jaar te ontvangen voor de 35ste Europese ontmoeting in de pelgrimage van vertrouwen op aarde. Rome zal jullie een warm ontvangst geven!’
Van ganser harte geeft de Heilige Vader zijn apostolische zegen aan de broeders van Taizé, aan de jongeren die deelnemen aan de ontmoeting van Berlijn en aan de pastores en gelovigen die hen onderdak verlenen.
Patriarch Bartolomeus van Constantinopel
Beste broeders en zusters in Christus,
Het leven wordt vaak vergeleken met een lange reis, een weg verwant aan een pelgrimstocht. En inderdaad gaan we in de loop van de jaren die God ons geeft allemaal voort op onze eigen snelheid, ieder met de middelen waarmee hij gezegend is, op weg naar het enige wat ertoe doet, wat ook het doel van ons leven is: Christus die God is.
Tijdens deze reis voelen we ons echter soms alleen en verlaten, gevangen in de kwellingen van een moeilijke periode in de geschiedenis van Europa en de wereld. Het gevoel van eenzaamheid en de afwezigheid van God zijn geen op zichzelf staande ervaringen, maar ze vormen onze toewijding, die vaak verzwakt, maar nooit mag verdwijnen. In het evangelie van St. Johannes lezen we immers: ’’Ik ben de weg, de waarheid en het leven’’ (Johannes 14:6). En zo is God, op onze pelgrimstocht naar hem toe, verborgen en wordt aan ons geopenbaard in de waarheid van zijn liefde voor ons. Wat is deze waarheid? Hij manifesteert zich in eerste instantie in de incarnatie van Christus, die niet alleen aanwezig werd tussen zijn schepselen, maar die ook onze natuur aannam, om zich te vereniging met het diepste van ons wezen, om ons te redden en om ons het ware leven te geven. Zo kunnen de weg, de waarheid en het leven vereenzelvigd worden met Christus, in die zin dat alle drie deze namen wordt uitgedrukt in onze eigen kerkelijke ervaring, om Christus aanwezig te laten zijn en hem de kans te geven in ons te groeien.
Hierdoor worden wij uitgenodigd de praktische gevolgen voor ons dagelijkse leven van onze christelijke toewijding te overwegen. Het is een kwestie van de ware getuigenis van ons geloof in Jezus Christus, op een moment waarop de ene crisis de andere snel opvolgt. Een van de meest cruciale uitdrukkingen van deze toewijding vindt plaats door een herwaardering van solidariteit: we hebben de kans elkaars lasten te dragen in een nieuwe geest van onderlinge verbondenheid. Solidariteit zou niet alleen de leus van een paar politieke partijen moeten zijn, maar een belofte die de hele persoon activeert, zowel wat betreft zijn handelen als op het gebied van gebed, gevoel en medeleven. En juist dit is de kern van de boodschap van het evangelie die de gelovige verbindt met niet alleen zijn of haar Schepper, maar met de hele schepping. Om deze reden is het onmisbaar om de mens terug te brengen tot zijn capaciteit om verbondenheid te creëren, net zoals Christus die, in de woorden van St. Irenaeus van Lyon, de hele schepping en de hele mensheid in zichzelf ’’samenvatte’’, door de last van onze zwakte op zich te nemen. Op deze manier moet het beeld van onze eigen solidariteit de focus van onze sociale percepties radicaal veranderen, door de arme in het middelpunt te stellen als onderwerp van onze aandacht en goede bedoelingen. In deze arme man of vrouw zien we de ’’lijdende dienaar’’ die de profeet Jesaja beschrijft en die Christus vertegenwoordigt.
Ter gelegenheid van de 34e Europese ontmoeting in Berlijn wensen we alle deelnemers dat zij deze momenten van broederschap mogen beleven in gebed, zodat zij deze nieuwe vormen van solidariteit kunnen bouwen op de rots van hoop, die in het hart staat van ons geloof in de vleesgeworden Christus.
Het patriarchaat van Moskou
Beste broeder Alois! Beste broeders en zusters!
Ik groet jullie van ganser harte ter gelegenheid van het feest van licht en redding van de geboorte van onze Heer Jezus Christus! Met vreugde mogen we jullie de groeten en zegen overbrengen van zijne Heiligheid de patriarch van Moskou en Heel Rusland, Kyrill, die met dezelfde vaderlijke aandacht als in voorgaande jaren de jaarlijkse viering volgt van de bijeenkomst van jonge christenen uit verschillende kerken en landen van de wereld in verschillende Europese steden. Ik wil in het bijzonder woorden van dankbaarheid laten uitgaan naar de prior en broeders van de kloostergemeenschap van Taizé, die deze ontmoetingen organiseren en leiden in de geest van gemeenschappelijke christelijke liefde en gebed.
Traditiegetrouw vallen de Europese ontmoetingen voor jongeren in de periode tussen kerst en oud-en-nieuw. Dit geeft ze een speciale betekenis, en maakt ze boodschappers van hoop op een rechtvaardigere en menselijkere toekomst. In het licht van kerst heeft deze hoop ook een diepe spirituele dimensie: tegelijkertijd toont het de grenzen van de menselijke inspanningen om een perfecte maatschappij op te bouwen, en een manier om de ambities van de mensheid te vervullen die voortkomen uit het evangelie.
We leven in een wereld die, dankzij hetgene wat menselijke kennis heeft bereikt, in toenemende mate geglobaliseerd raakt. Maar betekent dat ook dat de wereld meer verbonden is? Helaas zien we hoe de externe toenadering tussen mensen en naties heeft geleid tot haat en conflicten tussen het rijke noorden en het arme zuiden, tussen verschillende klassen en sociale groepen, tussen mensen van verschillende religies. Dit toont ons duidelijk dat de eenwording van de mensheid louter op basis van economisch voordeel en technologische vooruitgang niet haalbaar is.
Christus stelt dat de echte hoeksteen van de vereniging van de mensheid alleen een transfiguratie van het menselijke hart kan zijn, als het hart de capaciteit ontwikkelt om lief te hebben en te vergeven. Onze Heer en meester heeft ons op de weg geleid van heen te stappen over de logica van haat en wraak: ’’Jullie hebben gehoord dat gezegd werd: ’Je moet je naaste liefhebben en je vijand haten.’ En ik zeg jullie: heb je vijanden lief en bid voor wie jullie vervolgen, alleen dan zijn jullie werkelijk kinderen van je Vader in de hemel’’ (Mt 5:43-45). De diepe toewijding aan menselijke solidariteit is geworteld in de openbaring aan ons van de gebeurtenissen van kerstmis: dat wij allemaal zonen van God zijn en dat er daarom een broederschap tussen ons is die alle sociale en culturele verschillen overstijgt. In Christus, die ons een wereldwijde broederschap biedt, ’’is er geen sprake meer van Grieken of Joden, besnedenen of onbesnedenen, barbaren, Skythen, slaven of vrijen’’ (Kol 3:11), want hij ’’is onze vrede, hij die met zijn dood de twee werelden één heeft gemaakt, de muur van vijandschap ertussen heeft afgebroken’’ (Ef 2:14).
Als leerlingen en navolgers van Christus zijn jullie geroepen om in jullie landen en gemeenschappen het volgende te brengen: medeleven, vriendelijkheid, nederigheid, zachtmoedigheid, geduld, en ’’verdraag elkaar en vergeef elkaar’’ (Kol 3:13). Wees getuigen van de liefde van Christus, die zegeviert over de haat in deze wereld, door degenen dichtbij en degenen veraf te helpen en steun te bieden aan eenieder die dat nodig heeft. Zorg ervoor dat er in het komende jaar meer liefde is in de verhoudingen tussen de mensen, zodat het lied van de engelen in deze kersttijd vol vreugde kan weerklinken in ieder mensenhart: ’’Eer aan God in de hoogste hemel en vrede op aarde voor alle mensen die hij liefheeft’’ (Luc 2:14)!
Moge Gods zegen altijd met jullie allen zijn.
Met liefde in de Heer.
Metropoliet Hilarion van Volokolamsk
President van de afdeling buitenlandse kerkelijke betrekkingen
Rowan Williams, aartsbisschop van Canterbury
Beste vrienden in Christus:
Onlangs heb ik een middag lang een project bezocht voor jongeren die hun thuissituatie ontvlucht zijn vanwege allerlei spanningen, en die in gevaarlijke situaties zijn beland. Alle jongeren met wie ik heb gesproken, zeiden hoe moeilijk het was iemand te vinden met wie ze in vertrouwen konden praten.Velen van hen konden niet geloven dat er voor hen andere manieren van leven mogelijk zijn dan die waarin ze nu verkeren. En bijna allen dachten dat, als ze praatten over wat ze echt voelden, ze zouden worden weggehoond of genegeerd.
Het is hun gelukt om de personen die zich beroepsmatig of vrijwillig om hen bekommerden, vertrouwen te schenken, en wel om twee redenen. Het deed hun goed te horen dat zij niet de enigen waren met hun ervaringen, dat anderen die ogenschijnlijk goed in hun vel zaten, in feite deels dezelfde druk en angsten kenden als zij. En het deed hun goed te weten dat een levensloop kon veranderen. Het deed hun goed te voelen hoezeer mensen die met hen bezig waren, met hen meevoelden, en ze hadden ook behoefte aan uitdaging en hoop.
Het wonder van het christelijk geloof bestaat er juist uit dat deze twee begrippen, uitdaging en hoop, centraal staan in haar ontwikkelingsgeschiedenis. In Jezus neemt God een menselijke gedaante aan – hij leeft in volledige solidariteit met ons, deelt onze kwetsbaarheid, onze angst, ons lijden, en zelfs onze geestelijke angst wanneer God zich ver van ons verwijderd lijkt te hebben. En tegelijkertijd schenkt hij ons daarbij een totaal vertrouwen, totale vreugde en grootmoedigheid; hij zegt ons dat de duisternis niet overwint en dat de rots van de onwankelbare liefde nog bereikbaar blijft, zelfs als de stormen ons teisteren.
Wij kunnen God vertrouwen schenken, niet alleen omdat hij, in Jezus, met ons meeleeft in solidariteit, maar ook in hoop. Wij die proberen de leerlingen en de vrienden van Jezus te zijn, wij proberen voortdurend èn die solidariteit te laten zien èn die ruimere visie van een nieuwe wereld en van nieuwe mogelijkheden.
In mijn gebed zal ik vragen dat jullie, door jullie samenzijn, er opnieuw op vertrouwen dat God altijd en in alles bij jullie is, en dat Hij de horizon steeds ruimer en stimulerender maakt terwijl wij met Hem toegroeien naar de dageraad van de nieuwe schepping.
Met al mijn genegenheid en gebed.
Martin Junge, secretaris-generaal van de Lutherse Wereldbond
Beste vriendinnen en vrienden,
Jullie zijn aan een pelgrimage van vertrouwen begonnen. Zo’n pelgrimage was nog nooit zo belangrijk als nu, eind 2011. Dit jaar hebben wij in de media veel kunnen lezen over een ’vertrouwenscrisis’. Maar het ging hierbij niet over het vertrouwen tussen mensen maar over het vertrouwen in de zogenoemde ’markten’, in andere woorden over de hoop van beleggers en speculanten dat het geld dat ze uitgeleend hadden, terugbetaald zou worden en dat ze in de toekomst nog hogere winsten kunnen verwachten.
In dit debat werd de stem van ons christenen heel weinig gehoord. Toch begrijpen wij iets van vertrouwen. Wij weten bovendien veel over geschonden vertrouwen. Dit is een belangrijk onderwerp in het begin van de Bijbel. (Genesis 3). God had zijn schepping goed bedoeld. Wij mensen hebben echter God’s vertrouwen misbruikten en ons relatie met God afgebroken. Wat leek op een stap naar onafhankelijkheid was in werkelijkheid diepe onvrijheid. Niet kunnen vertrouwen kunnen maakt ons niet vrijer, het maakt ons minder menselijk. Wij zijn gevangen in kooien van wantrouwen.
Hoewel we schijnbaar het vertrouwen onmogelijk hebben gemaakt heeft Jezus Christus door zijn dood en opstanding deze kooien opgebroken. Hij leeft ons voor hoe zo’n leven in vertrouwen er uit ziet. Jezus maakt duidelijk waarom het in de kern gaat: om het vertrouwen in God en het vertrouwen in de mensen om mij heen, dichtbij of veraf. Dit moeten wij bij alle vertrouwenscrises voor ogen houden. Wij zijn gevangenen zolang wij niet in God vertrouwen maar op geld, de ’markten’ en onze eigen capaciteiten. Daarom is jullie pelgrimage van vertrouwen een weg naar de vrijheid van de kinderen van God.
Bedankt dat jullie deze weg gaan, wij hebben meer dan ooit vertrouwen nodig.
Setri Nyomi, secretaris-generaal van de Wereldgemeenschap van Hervormd/Gereformeerde kerken
Beste vrienden in de Taizé-gemeenschap,
Ter gelegenheid van de jongerenontmoeting in Berlijn van 28 december 2011 tot 1 januari 2012, groet ik jullie in de naam van onze Heer en Redder Jezus Christus namens de Wereldgemeenschap van Hervormd/Gereformeerde kerken.
Het jaar 2011 nadert zijn einde en we zien veel tekenen van versnippering. Het wantrouwen in de ander en in de structuren is in veel landen over de hele wereld zichtbaar geworden. Het wantrouwen luidt ook nieuwe vooroordelen in die het samenleven van mensengemeenschappen, in al hun verscheidenheid, onmogelijk maken.
Daarom zijn wij God dankbaar voor de jongerenontmoeting van de gemeenschap van Taizé, die een nieuwe wind laait waaien dankzij de pelgrimage van vertrouwen op aarde. Wij bidden dat de jongeren vernieuwd worden en zich inzetten voor een nieuwe stap in de solidariteit tussen mensen, families, kerken, gemeenschappen, steden en dorpen. De wereld waarin wij leven heeft zo’n nieuwe wind nodig.
Wij in Wereldgemeenschap van Hervormd/Gereformeerde kerken wensen, samen met jullie, alle jongeren Gods zegen.
Moge God jullie allemaal zegenen.
Olav Fykse-Tveit, secretaris-generaal van de Wereldraad van kerken
Moge hij vanuit zijn rijke luister uw innerlijke wezen kracht en sterkte schenken door zijn Geest, zodat door uw geloof Christus kan gaan wonen in uw hart, en u geworteld en gegrondvest blijft in de liefde. Dan zult u met alle heiligen de lengte en de breedte, de hoogte en de diepte kunnen begrijpen, ja de liefde van Christus kennen die alle kennis te boven gaat, opdat u zult volstromen met Gods volkomenheid. (Efeziërs 3:16-19)
Beste broeder Alois,
Ik groet u in de naam van onze gemeenschappelijke Heer en Redder Jezus Christus.
Het is mij een groot genoegen om namens de Wereldraad van Kerken dit bericht aan te bieden aan de 34e Europese ontmoeting van de Taizé-gemeenschap die eind 2011 in Berlijn wordt gehouden.
De Wereldraad van Kerken is een gemeenschap van 349 oosters-orthodoxe, anglicaanse, protestantse en verenigde kerken, die samen zo’n 560 miljoen christenen vertegenwoordigen uit meer dan 100 landen. Net zoals jullie ontmoeting in Berlijn, zijn ook wij geworteld en verenigd in de liefde van Christus. Jullie samenkomst is een teken van de verantwoordelijkheid die een ieder van jullie heeft genomen om deze liefde te vorm te geven.
De wereld is tegenwoordig vol onzekerheden. Dit kan voor veel mensen heel aangrijpend zijn, met name voor onze jonge broeders en zusters. Kan ik na mijn studie een baan vinden? Zal er stabiliteit zijn waar ik leef? Wat voor een invloed zal de klimaatverandering hebben? Zal dit geweld ooit ophouden? Dit zijn vragen die door velen in de wereld gesteld worden. Situaties en omstandigheden kunnen moeilijk zijn, maar als we samenwerken en sterk staan in de wetenschap dat er nooit iets tussen ons en de liefde van Christus kan komen, dan zal dit ons kracht geven om de onzekerheden tegemoet te gaan. Dan zijn we vrij om God en elkaar moedig te dienen. Wij kunnen allemaal een positieve bijdrage leveren aan de lotsbestemming van de geschiedenis – aan ons eigen of die van de wereld. Toen vele jongeren deze zomer in Noorwegen, mijn eigen land, werden aangevallen, sommigen verwond en anderen gedood, door een terrorist, zagen we ook de kracht van jongeren om elkaar te redden, te helpen en om dit drama te veranderen in een moment van hoop. Een student, die in mijn huis in Noorwegen woont, werd vijf keer door een kogel geraakt. Ze heeft haar littekens genoemd naar de waarden van degenen die haar gered hebben: solidariteit, eenheid, broederschap, vriendschap en zorg. De wereld heeft deze waarden nu hard nodig en jij kan iedere dag laten zien wat deze betekenen.
De liefde van Christus is een liefde zonder grenzen, zonder blokkades. Zijn liefde roep ons op om deze aan de wereld te laten zien. Het is een liefde die onze verschillen uitdaagt, en het roept ons op om deze uitdaging aan te gaan en te omarmen, omdat we begrijpen dat we één zijn in onze verscheidenheid. Het is een liefde die ons oproept om getuigen te zijn: tegenover elkaar, tegenover hen die aan de rand van de samenleving staan, die zwak zijn, die onderdrukt worden, die uitgebuit worden – en voor de ander. Het is een liefde die God ons heeft laten zien in de persoon Jezus Christus.
Zoals Paulus ons zegt: door het begrijpen van de liefde van Christus kunnen wij, als zijn schepselen, volstromen met Gods volkomenheid. Daarom, broers en zussen in Christus, wees niet bang voor de onzekerheid. Sta sterk in je geloof en overtuiging dat het de liefde is die alle kracht geeft. Jullie zijn de toekomst en het heden in Zijn missie. Het is onze verantwoordelijkheid en recht om in een rechtvaardige en vredige wereld te wonen die gebouwd is op en goede nieuws van Zijn liefde
Wanneer jullie samenkomen om te bidden en te overdenken, om te delen en aan elkaar te geven, laat dan jullie harten vertroost worden in de liefde van onze Heer en Redder Jezus Christus voor ieder van ons. Laat jullie discussies en gesprekken vrucht dragen en moge de volkomenheid van God met jullie allemaal zijn.
Markus Dröge, bisschop van de Protestantse kerk van Berlijn
Als bisschop van de protestantse kerk heet ik jullie hartelijk welkom bij de 34e Europese jongerenontmoeting van de Taizé-gemeenschap. In het bijzonder mijn groeten aan broeder Alois!
’’Laudate omnes gentes, laudate dominum’’ – Prijst, alle volken, prijst en looft de Heer. Deze canon is voor verschillende generaties onlosmakelijk verbonden met de oecumenische gemeenschap van Taizé. En nu zal dit lied in de komende dagen klinken in gebedshallen en kerken, huizen en woongemeenschappen. Het zal gezongen worden door mensen met zeer diverse afkomsten en nationaliteiten, verenigd in hun vertrouwen op God.
Al honderden jaren lang komen mensen uit heel Europa naar Berlijn, omdat ze hier in vrijheid hun geloof kunnen leven. Berlijn heeft ook ervaring met het geven van klank en stem aan het christelijke getuigen van God in oecumenische verbondenheid. De eerste oecumenische kerkendag in 2003 was een significante mijlpaal in het gezamenlijk belijden van het geloof met mensen van verschillende denominaties. Jullie jongerenontmoeting sluit aan bij deze weg. En te midden van alle moeilijke economische kwesties die spelen in de EU, laten jullie zien dat Europa niet alleen een economische gemeenschap is, maar ook een gemeenschap van waarden en geloof.
Ik wens jullie onderlinge ervaringen toe die jullie geloof zullen sterken, maar ook goede gesprekken met Berlijners voor wie het vertrouwen op God nog onbekend terrein is.
Rainer Maria Woelki, aartsbisschop van het katholieke Aartsbisdom Berlijn
Beste broeder Alois, beste broeders van Taizé, beste jongeren uit heel Europa, van harte welkom in het Aartsbisdom Berlijn!
Het verheugt me zeer dat jullie op de uitnodiging van mijn voorganger, wijlen Aartsbisschop Georg Kardinal Sterzinsky, ingegaan zijn en de 34e Europese jongerenontmoeting in Berlijn vieren. Jullie zijn welkom in de hele stad: de uitnodiging om op de ’pelgrimage van vertrouwen’ te gaan geldt niet alleen voor christenen.
In geen enkele andere stad zijn de littekens van de verdeeldheid van Europa nog zo duidelijk aanwezig als hier. Ze sporen ons en jullie aan niet te verslappen in onze toewijding voor een verenigd, verbroederd en vredig Europa.
Bij Taizé horen voor mij naast de typische liederen ook de vele kaarsen, die bij het gebed aangestoken worden. Toen paus Benedictus XVI in september bij de jeugdwake in Freiburg de vele kaarsen zag, riep hij dan ook tegen de jongeren: ’’Jullie zijn het licht van de wereld!’’
En dat is voor mij dan ook de diepere betekenis van die kaarsen. Zoals jullie kaarsen in de gebedshallen stralen, zo zijn jullie in de komende dagen hier in Berlijn, maar ook straks thuis in jullie dagelijkse leven, ’’lichten van hoop, die niet verborgen blijven,’’ zoals de Heilige Vader het uitdrukt.
Daarvoor wil ik jullie bedanken en ik wens jullie van harte mooie ontmoetingen en Gods rijke zegen.
De kerken van Genève
Beste broeder Alois, beste broeders,
Ook dit jaar weer willen wij, bestuursleden van onze drie kerken uit Genève, de oud-katholieke, de rooms-katholieke en de protestantse, u gezamenlijk van allerharte onze beste wensen overbrengen ter gelegenheid van de jongerenpelgrimstocht in Berlijn.
Deze samenkomst vol vertrouwen, in verbondenheid met de jongeren overal ter wereld, is een prachtige activiteit zoals wij in 2007 het voorrecht hadden deze met u mee te maken. Dit lijkt al wat lang geleden, maar de herinnering aan deze samenkomst in Genève is nog steeds levend in onze harten en onze kerkgemeenschappen.
Wij willen graag uw kostbaar werk begroeten ten dienste van de verzoening en de vrede tussen christenen en volkeren en moge de Heilige Geest u nog vele jaren vergezellen.
In gebed en gedachte, voelen onze drie Kerken zich innig verbonden met de pelgrimstocht van dit jaareinde 2011. Wij brengen u onze broederlijke groeten over.
Mevr. Christine Hauri, voorzitster van de kantonale synode van de oud-katholieke perk, Mgr. Pierre Farine, hulpbisschop van de rooms-katholieke kerk, Mevr. Charlotte Kuffer, voorzitster van de protestantse perk.
Dhr. Herman van Rompuy, President van de Europese Raad
Wanneer wordt een gewoonte een traditie? Ik zou graag willen dat dit, zoals het Arabische spreekwoord ons zegt, vanaf de eerste keer is. Dit jaar stuur ik jullie, tot mijn grote plezier, blijdschap en vreugde, dit derde bericht, als altijd op persoonlijke titel.
Een bericht over het principe van solidariteit, dat tegenwoordig zo ondermijnd wordt. Tijdens een conferentie, die ik afgelopen november gaf op de Pauselijke Universiteit Gregoriana in Rome, had mijn betoog als titel: ‘Solitair, solidair; of de essentie van Europees samenleven’.
‘Solitair’, want alles begint met de menselijke persoon. De persoon, ondeelbaar in zijn of haar uniekheid, eigenheid, in het respect dat hem of haar verschuldigd is, ongeacht de sociale status of de mate van intelligentie.
‘Solitair’, en/maar tegelijkertijd ‘solidair’, want alles begint met de menselijke persoon, inclusief de mogelijkheid om verschillen te accepteren, om te verwelkomen wat ‘anders’ is en om, elke dag opnieuw, bruggen te slaan naar anderen, die radicaal anders zijn in hun kijk op de wereld maar ook radicaal gelijk in hun menszijn.
In zijn prachtige brief beschrijft broeder Alois, uw prior, de persoon van Jezus Christus, ’’de Opgestane, aanwezig in ons midden en met ieder persoonlijk verbonden door een lijn van liefde.’’ Solidariteit dus ook rondom de persoon van Jezus Christus, door en dankzij wie onze menselijkheid zin krijgt.
Jezus Christus, waarvoor naar mijn idee het meest perfecte synoniem liefde is. Niet een abstracte, etherische liefde, maar een concrete liefde, ingepast in de realiteit van de dag en van de wereld. Een liefde gericht op de ander, een liefde die zich uitdrukt in daden, een liefde die handelt.
’’Heb lief en doe wat je goeddunkt,’’ stelde St. Augustinus, die ook zei: ’’Wij zijn de tijd. Laat ons goed zijn, en de tijden zullen goed zijn.’’
Liefde, dus, die verder gaat dan het concept van sociale rechtvaardigheid, of beter nog het overstijgt, om het dat ’beetje meer’, het ’extra iets’ te geven dat ons maakt tot mensen die werkelijk en volledig leven. Want individualisme en zijn populistische en extremistisch-nationalistische stromingen kunnen niet meer dan een ’eendimensionale’ mens maken; ze beperken hem in tijd en plaats. In plaats, door obstakels op te werpen, zowel fysiek als geestelijk, tussen de anderen, onze naasten, en onszelf. In tijd, door de mens terug te brengen tot zijn huidige staat, en daarbij zijn verleden en geschiedenis te negeren en zijn toekomst, zijn bestemming, te minachten. Kortom, door hem te laten geloven dat het verhaal begint met hemzelf, bij zijn eigen geboorte, zonder iets daarvoor of zelfs zonder per se iets erna.
Op de rechteroever van de Tiber, aan de kant van het Tibereiland, heeft een anonieme geliefde deze geweldige boodschap op de muur geschilderd: ’’Ti amo da qui... alla fine del mondo... di nuovo qui... all’infinito’’ (’’Mijn liefde voor jou is van hier... tot het eind van de wereld... dan weer van hier... tot in de oneindigheid’’). Wat kan er mooier zijn, of beter: wat kan er meer waar zijn?
Met deze boodschap die geloof, hoop en liefde verbindt, zou ik willen afsluiten. Deze afsluiting (die slechts een tijdelijke afsluiting is) is niet meer dan een inleiding op jullie werk, op jullie gedachten en op jullie gebeden. Gedachten en gebeden waarvan ik jullie toewens dat ze mooi, wijs en krachtig mogen zijn; in liefde en genegenheid voor de mensheid en voor de ander, de naaste.
Dhr. Ban Ki Moon, secretaris-generaal van de Verenigde Naties
Ik richt mijn hartelijke groeten tot alle jongeren die in Berlijn samenkomen voor de pelgrimstocht van vertrouwen op aarde van dit jaar. Ik ben vooral verheugd dat jullie aandacht in de eerste plaats zal uitgaan naar het zoeken van nieuwe vormen van solidariteit.
Jullie komen bij elkaar op een moment van grote veranderingen en uitdagingen. Onze wereld wordt geconfronteerd met een steeds ingewikkelder complex van feiten, van de stijging van de werkloosheid tot de forse toename van de ongelijkheden en de toenemende gevaren van de klimaatsverandering. Velen zijn teleurgesteld door de gevestigde orde, er heerst wantrouwen ten opzichte van bestaande instellingen en een algemeen gevoel dat het speelveld, nationaal of mondiaal, de vaste belangen en de elites begunstigt.
Wij moeten werken aan het opstellen van een gemeenschappelijk programma dat ertoe bij kan dragen te garanderen dat de toekomstige generaties op zullen groeien in een wereld van vrede, duurzame voorspoed, vrijheid en rechtvaardigheid. Om deze toekomst te helpen opbouwen, denk ik dat de wereld zich op vijf hoofdeisen moet concentreren waarbij solidariteit centraal staat: allereerst, de duurzame ontwikkeling; in de tweede plaats, het voorkomen van conflicten; ten derde, de inzet voor democratie en mensenrechten; ten vierde, ondersteuning van landen in een overgangssituatie en ten vijfde, werken met en voor vrouwen en jongeren.
We leven in een tijd van grote onzekerheid, maar ook in een tijd waarin individuele mensen grote mogelijkheden hebben om het verschil te maken. Jullie hebben hierbij een cruciale rol te vervullen. De mensenfamilie telt nu zeven miljard mensen – waarvan bijna twee miljard jongeren.
Jonge mensen zijn meer dan alleen onze toekomst. Jullie zijn ook ons heden, zowel getalsmatig als wat betreft jullie vermogen om technologie ten nutte te maken en vanwege jullie creativiteit om politieke en maatschappelijke veranderingsprocessen in goede banen te leiden. Maar denk er alsjeblieft wel aan dat “online zijn” niet hetzelfde is als onderlinge verbondenheid. De “online” verbinding is iets van de technologie, echte verbondenheid hangt samen met solidariteit.
Uit eigen ervaring weet ik dat wij door samen te werken voor een gemeenschappelijke zaak in een wereld van gemeenschappelijke uitdagingen, een veiliger en welvarender toekomst kunnen opbouwen voor allen. Solidariteit moet het fundament zijn voor oplossingen op wereldschaal. Bedankt dat jullie met deze positieve instelling samenkomen. Ik wens jullie het allerbeste voor een ontmoeting die je innerlijk rijker maakt.
Dhr. Christian Wulff, president van de Duitse Federale Republiek,
Beste deelnemers van de Europese ontmoeting,
Eén van de kleinste dorpen in Europa heeft zo ongeveer de grootste uitwerking in de hoofden en harten van de mensen. Taizé, dat dorp dat zo prachtig op de Bourgondische heuvels ligt, werd voor talloze mensen een plaats van hoop, van ontmoeting, van geloof en van een nieuwe levensoriëntatie.
Sinds vele tientallen jaren gaan jongeren van overal vandaan richting Taizé om daar onderling van gedachten te wisselen en na te denken, om te bezinnen, om elkaar aan te moedigen, maar vóór alles, om samen en met de broeders van Taizé te bidden.In heel Europa is er waarschijnlijk geen plek die Europeser is dan Taizé en geen plek waar men meer talen spreekt.
Om iets een mondiale uitwerking te geven, om mensen van overal in beweging te zetten, is het volstrekt niet nodig dat zoiets uit wereldsteden afkomstig is. Maar het is goed dat eens per jaar de beweging die uitgaat van Taizé, zich ergens in Europa zichtbaar maakt in een grote Europese stad. Dit jaar is dat Berlijn – en zodoende begroet ik als President van de Duitse Federale Republiek allen die, vanwaar ook afkomstig, zich op weg hebben begeven richting Berlijn om te getuigen van hun geloof.
Wie de geest die leeft in Taizé, op zijn geloof en leven laat inwerken, leeft in de wording, in het heden van God. Hij weet dat noch de zin van het leven noch het geloof iets kant-en-klaars zijn dat je kunt inpakken en mee naar huis nemen. Het voorlopige, de moed om iets nieuws aan te gaan en het experiment, de band tussen strijd en contemplatie, zoals de onvergetelijke broeder Roger dat uitdrukte: dat alles kenmerkt de spiritualiteit van Taizé en van de deelnemers aan de pelgrimstocht van hoop en verwachting.
Ik groet jullie allen, jullie die op weg zijn naar Berlijn, ik wens jullie een blije kersttijd en een goed 2012, vervuld met Gods zegen.
Mevr. Angela Merkel, Bondskanselier van de Duitse Federale Republiek
Wie Taizé zegt, zegt onderlinge verbondenheid. Jongeren uit verschillende landen komen samen om te bidden en te zingen. Ze zijn zich ervan bewust dat ze met veel anderen zijn met gelijkgestemde motivatie en krijgen zo kracht en vertrouwen voor de rest van hun dagelijks leven. Met de Europese ontmoeting van dit jaar komt de geest van Taizé nu ook naar Berlijn. Ik heet alle deelnemers van ganser harte welkom.
Het verheugt me zeer dat de keuze op de Duitse hoofdstad is gevallen. De Gemeenschap van Taizé geeft aan deze stad die zoveel landen,culturen en godsdiensten in zich bergt, een bijzonder accent door haar oecumenische en Europese activiteiten. In Berlijn zijn veel sporen te vinden die herinneren aan de periode van verdeeldheid van ons continent. Ze tonen ons in alle duidelijkheid dat vrijheid en democratie geenszins vanzelfsprekend zijn en telkens opnieuw moeten worden bezield en beleefd. Men verwacht dus ook van de jongere generatie dat ze hun aandeel nemen in de maatschappij en in de zoektocht naar algemeen welzijn. Want vandaag worden de fundamenten gekozen en gelegd waarop morgen het bestaan, en het samenleven, in Europa worden gegrondvest.
Door dialoog en contacten over de grenzen heen, verdwijnen vooroordelen, groeit het vertrouwen en ontwikkelen zich nieuwe vormen van een gemeenschappelijke toekomst. De jongerenontmoeting van de gemeenschap van Taizé kan op een heel bijzondere manier het gevoel van verbondenheid tussen mensen uit verschillende landen versterken. Daarom ben ik degenen die zorg dragen voor een goed verloop van de bijeenkomst – organisatoren, medewerkers of gastgezinnen – zeer dankbaar. Jullie allen wens ik van ganser harte veel vreugde tijdens deze ontmoetingsdagen, gesprekken die je als mens doen groeien en vooral de rijke zegen van God.