Thema’sWe zijn ons bewust van het leed en de gevaren die wegen op de mensheid en op onze planeet, maar we willen ons niet mee laten slepen door angst en het opgeven.Toch wordt de hoop in een mens voortdurend met ontgoocheling bedreigd. De steeds zwaardere economische problemen, de soms overweldigende complexiteit van onze samenlevingen, de onmacht tegenover natuurrampen. Het heeft de neiging de sprankjes hoop in de kiem te smoren.Broeder Alois, brief voor 2012 – Naar een nieuwe solidariteit
Friedemann (Duitsland)
We zijn niet in de eerste plaats als Christenen, maar als mensen, als kinderen van de ene God van alle mensen, ertoe opgeroepen met de aarde en de hele schepping verantwoordelijk om te gaan. Voor mij kwam de motivatie voor mijn inzet voor het milieu niet in de eerste plaats uit de Bijbel, maar eerder uit mijn persoonlijke geloof en mijn verbazing over de volheid en de schoonheid van de natuur.
In Jezus Christus kwam de Zoon van God op aarde en dat veranderde ons beeld van God op vele manieren. Door zijn leven, lijden en verrijzenis en door zijn boodschap in het evangelie, vervult hij het Oude Testament, dat zo zijn volle betekenis ontvangt. Terwijl wij verwachtten dat de Zoon van God in glorie zou verschijnen, kwam hij op aarde als een kind in een kribbe. Hij stond aan de oever van de Jordaan om gedoopt te worden, temidden van hen die het heil verwachtten; Hij at met zondaars en tot op het kruis bleef hij volharden in liefde en vergeving.
In de zaligsprekingen van de bergrede is deze geest heel duidelijk aanwezig: “Gelukkig jullie die arm zijn, want van jullie is het koninkrijk van God” (Lc 6,20). En tenslotte zegt Hij ons: “Ik verzeker jullie: alles wat jullie gedaan hebben voor één van de onaanzienlijkste van mijn broeders of zusters, dat hebben jullie voor Mij gedaan! (Mt 25,40)
Als ik dan het begrip Koninkrijk bekijk vanaf de kant van God en hoe Christus het heeft voorgeleefd, als ik, die over de natuur heersen moet, me klein maak als een mosterdzaad, waarmee het Koninkrijk ook vergeleken wordt (in Marcus 4:30-34), kan ik de oproep uit Genesis met een schoon geweten in daden omzetten en wordt in mijn toewijding nog bevestigd door de eerdere kritische Bijbeltekst: Wij zijn als “gezanten van Christus” (2 Kor. 5:20) niet hier om de aarde uit te buiten, maar hebben er door onze bijzondere positie in de schepping verantwoordelijkheid voor. Wij moeten goed voor haar zorgen.
De wereld is tegenwoordig vol onzekerheden. Dit kan voor veel mensen heel aangrijpend zijn, met name voor onze jonge broeders en zusters. Kan ik na mijn studie een baan vinden? Zal er stabiliteit zijn waar ik leef? Wat voor een invloed zal de klimaatverandering hebben? Zal dit geweld ooit ophouden? Dit zijn vragen die door velen in de wereld gesteld worden. Situaties en omstandigheden kunnen moeilijk zijn, maar als we samenwerken en sterk staan in de wetenschap dat er nooit iets tussen ons en de liefde van Christus kan komen, dan zal dit ons kracht geven om de onzekerheden tegemoet te gaan.Olav Fykse-Tveit, secretaris-generaal van de Wereldraad van kerken, bericht ontvangen naar aanleiding van de Europese ontmoeting in Berlijn
Abigail (Malta)
Als ik kijk naar wat er allemaal om ons heen gebeurt (economische crisis, natuurrampen, etc.), word ik onrustig en gespannen. Ik wil graag helpen, maar ik kan het niet. Dan herinner ik me de Gods uitspraak: “Mijn plan met jullie staat vast – spreekt de HEER. Ik heb jullie geluk voor ogen, niet jullie ongeluk, Ik zal jullie een hoopvolle toekomst geven.” (Jer. 29:11). Dus ik moet geduld hebben. God is nog niet klaar. Hij weet wat er gaande is. Hij weet wat het beste is. Ik moet mijn zorgen loslaten en mijn hoop en vertrouwen op God stellen. Hij zal overal voor zorgen: “Zie, Ik ga iets nieuws verrichten, nu ontkiemt het – heb je het nog niet gemerkt? Ik baan een weg door de woestijn, maak rivieren in de wildernis.” (Jes. 43:19) Hij houdt van ons allemaal. Alles wat ik kan doen, is in alle eenvoud bidden voor hen die het moeilijk hebben en op Hem vertrouwen!
Solidariteit zou niet alleen de leus van een paar politieke partijen moeten zijn, maar een belofte die de hele persoon activeert, zowel wat betreft zijn handelen als op het gebied van gebed, gevoel en medeleven. En juist dit is de kern van de boodschap van het evangelie die de gelovige verbindt met niet alleen zijn of haar Schepper, maar met de hele schepping.Patriarch Bartolomeus van Constantinopel, bericht ontvangen naar aanleiding van de Europese ontmoeting in Berlijn
Emilja (Litouwen)
Ik heb altijd het gevoel gehad dat ik tot de natuur behoorde. Ik ben de toeschouwer en de bewonderaar, de gelukkige die zoveel schoonheid in deze wereld mag ervaren. Ik geloof dat alles wat er op de planeet Aarde bestaat, voortkomt uit dezelfde bron: de bron van de Liefde. Ook ik kom daaruit voort. Dat is de geheime band die ons allen verbindt, de liefdesenergie die door alle mensen, dieren en planten stroomt. Die energie verbindt ons aan elkaar, we kunnen er niet omheen. Helaas zijn wij er teveel van overtuigd dat wij heerser zijn over de wereld. Maar zonder de hulp van Moeder Natuur zou geen enkel levend wezen kunnen bestaan. Ik geloof dat de aarde lang niet zo afhankelijk is van mij als ik van haar. En het enige dat ik voor deze wereld kan doen, is haar niet nog meer pijn doen dan ik al gedaan heb. Ik wil bewuster en meer in harmonie met de aarde leven, meer doen om het milieu te beschermen, ook al zijn het maar kleine stapjes. De aarde is prachtig en zij is ons gegeven als een geschenk om voor te zorgen.
De verstoringen in de wereldeconomie zetten ons aan tot nadenken. De geopolitieke evenwichten veranderen. Ongelijkheden nemen toe. De zekerheden van gisteren blijken niet meer stand te houden. Zou dat een reden zijn om ons meer af te vragen welke keuzes we moeten maken voor ons leven?Broeder Alois, brief 2012, noot 3
Kate (Verenigde Staten)
Voedsel is een belangrijk onderwerp en op dit moment één van de belangrijkste kwesties in de Verenigde Staten: Waar komt ons voedsel vandaan? Hoe wordt het verbouwd? Wie krijgt het te eten?
Ik heb altijd een kleine groentetuin gehad. Mijn familie en in het bijzonder mijn grootvader heeft me het meeste geleerd van wat ik weet over tuinieren, bijvoorbeeld hoe je tomaten moet kweken. Het is voor mij een vorm van meditatie; ik blijf me erover verwonderen hoe er langzaam leven ontstaat uit het niets. Ik leg een verband met de gelijkenissen van Jezus, die vaak uit de wereld van de landbouw komen.
Daarbij heb ik ook heel praktische redenen om te tuinieren: Ik kan een beetje zelf kiezen wat ik eet, ik vervuil de aarde niet door transport of bestrijdingsmiddelen en, ook heel belangrijk, ik word natuurlijk eerlijk beloond voor mijn eigen werk. Ik weet dat sommige kerken in diverse steden hun steun geven aan gemeenschapstuinen: speciale plaatsen waar mensen duurzaam voedsel kunnen verbouwen.
