AfrikaOp woensdag 17 maart stapten we op de bus in Mymensingh. We waren met ongeveer veertig personen, de organisators inbegrepen. Op de eerste dag kwamen we allemaal samen in een grote tent vóór de kerk. Het thema van de pelgrimage was ‘Instemmen met het lied van nieuw leven’. Als inleiding werden de groepen uit verschillende plaatsen, van verschillende stamafkomsten, uitgenodigd om samen te zingen om zo de rijkdom van hun culturen te tonen. De pelgrimage maakte een goede start.
De volgende ochtend, na het gebed en het ontbijt, deelde de groep zich in tweeën: de ouderen en zij die aan een groepsgesprek konden deelnemen, bleven in de grote tent. Ze deelden hun ervaringen als gehandicapten, die zo vaak aan de kant gezet worden. De tweede groep met jongeren en met hen wiens verstand heel eenvoudig is gebleven, gingen naar de speelplaats van de school. Met hun handen, ogen, oren en stemmen ontdekten zij hoe zij samen kunnen werken, zelfs als hun capaciteiten heel verschillend zijn. Naomi, uit Japan, hielp hen om te laten zien dat juist hun leven een teken van vrede kan zijn. Er werd een grote duif getekend op een mat.
Vervolgens werden er stukken stof in bladvorm aan elk kind en oudere gegeven. De groep begon bloemen van stof te maken naargelang ieders gaven. Ze kwamen allemaal om hun bloemen rond de vredesduif te leggen. De mat werd heel kleurrijk en de vrede groeide. Dit moest gevierd worden. Er werden ballen uitgedeeld die met rijstkorrels gevuld werden. Zo had elk kind iets om lawaai mee te maken. Men bracht een lang touw. De mat met de duif ging voorop. De kinderen en de deelnemers pakten het touw vast met één hand en rammelden met hun ballen in de andere hand. Zo liepen zij door het dorp en kondigden aan iedereen de vrede aan.
Op vrijdag kwamen de pelgrims samen voor de kruisweg op het terrein van de kerk en de school. Steeds weer een andere persoon droeg het lichte houten kruis van de ene statie naar de andere: een kreupele, een hulpbehoevende, een vrouw in een rolstoel, iemand die moeilijk liep, een invalide, enz. Voor een gezond iemand was dit een indrukwekkend spektakel.
Op zondagochtend vierde bisschop Moses de eucharistie. Toen de gaven naar voren gebracht werden in de gebruikelijke processie, was er een verschil: de een liep met krukken, twee reden in een rolstoel, en de benen van een ander wilden alle kanten tegelijk uit gaan. God aanvaardt de mensen die hun gaven brengen zoals zij zijn, helemaal en met liefde. Ja, “stem in met het lied van nieuw leven”.