Afrika
Casamance is een gebied in het zuiden van het land. Het heeft jarenlang met grote problemen te kampen gehad maar langzaamaan wint de vrede terrein. De WJD zijn een goede gelegenheid voor de jongeren uit het hele land om uitdrukking te geven aan hun aandacht voor en hun solidariteit met dit verwoeste en in een hoek gedrukte gebied, met deze mensen die stukje bij beetje weer in een toekomst van vrede gaan geloven.
Als deel van de voorbereidingen van deze dagen stelden de broeders van Taizé die in Dakar wonen een ‘vredeskaravaan’ voor. Het wordt werkelijk een kleine karavaan: vier wielen, drie broeders en drie jongeren trekken in een week het hele land van noord tot zuid door. De reis gaat van Dakar naar St. Louis en vervolgens via Thies en Kaolack, Tambacounda en Kolda, en eindigt tenslotte in Casamance. Elke dag rond het middaguur wordt er op een andere plaats halt gehouden.
Aan het eind van de dag komen ze aan in de plaats waar ze zullen overnachten en wordt er contact opgenomen met de verantwoordelijken daar. In de kerk of kathedraal worden snel wat banken weggehaald. Er worden iconen en kaarsen neergezet en kleden op de grond gelegd; het licht en geluid worden geregeld. Alles is klaar. De eerste koorleden arriveren en men begint met het instuderen van de liederen. Langzaam loopt de kerk vol, met honderden jongeren, maar ook ouderen en vaak de plaatselijke bisschop. Iedereen doet nu mee met de zangrepetitie. Het gebed kan beginnen.
Word vredestichter!
In deze gebedswake is het gebed rond het kruis voor velen een hele nieuwe en indringende ervaring. Eerst is er een inleiding over het thema ‘Word vredestichter!’ De jongeren worden uitgedaagd met vier stellingen:
Ik ga vrede sluiten met deze God die me vergeeft.
Ik ga proberen in vrede met mezelf te leven.
Ik ga me verzoenen met mijn broer / mijn zus.
Ik ga me inzetten voor de vrede in mijn omgeving, mijn wijk, mijn land.
Als het gebed is afgelopen wordt al het materiaal verzameld en krijgt de kerk haar gewone gezicht weer terug. Daarna wordt de avond voortgezet in de gastgezinnen. De pelgrimstocht / karavaan wordt op deze manier tot een ontdekking van en een bezoek aan de plaatselijke kerk, een ontmoeting met wie haar inspireren en met de groepen die er zijn.
De karavaan wordt voorbereid in samenwerking met de jongerenleiders van de bisdommen. Zij zijn de gastheren en gastvrouwen. Over het geheel genomen wordt de ontvangst als heel warm en veel te kort ervaren: “Jullie moeten terugkomen!” Maar ons initiatief wordt vooral gesteund door het vertrouwen dat onze gemeenschap geschonken wordt. Eén van de bisschoppen drukt zijn dankbaarheid als volgt uit: “Jullie wandelen met Jezus, net zoals eens de leerlingen van Emmaüs. Ga niet aan ons bisdom voorbij zonder er te stoppen. Blijf bij ons en aanvaard onze gastvrijheid. Zaai in het hart van ieder van ons een zaadje van liefde, voor jullie ons verlaten om andere broeders en zusters te bemoedigen.”
In Afrika is het erg moeilijk om de jongeren bij elkaar te brengen, behalve voor een uitzonderlijk gebeuren zoals de WJD. Je loopt meestal direct op tegen moeilijkheden met vervoer en tegen allerlei soorten kosten.
Misschien is de ‘karavaan’, de nonomadenversie van de ‘pelgrimage van vertrouwen’, wel een antwoord op deze moeilijkheden, opent ze een pad. Met een minimum aan middelen maakt ze het al mogelijk dat gemeenschappen van jongeren bij elkaar kunnen komen. Zo wordt het isolement waarin ze vaak verkeren, doorbroken. Ontwikkeld op zo’n schaal dat meerdere landen er bij betrokken kunnen worden, zou de karavaan, omdat ze de grenzen overschrijdt, een krachtig teken kunnen zijn in een continent dat zo smacht naar eenheid en tegelijk de tegenstelling van groeiende verdeeldheid ervaart.
De broeders waren in Ziguinchor tijdens de WJD verantwoordelijk voor de vier plaatsen van gebed en stilte in elk van de vier onderkomenscentra voor de jongeren. Op zaterdagavond hebben ze een deel van de gebedswake geleid in het stadion.