AfrikaHet verhaal van Dourado
Eindelijk is het hem gelukt! Dourado, de ezel van de brincadeira, is beter gaan lezen! Hij kon al de ‘i’ en de ‘a’ lezen. Hoewel hij erg oud is, kan hij met zijn nieuwe bril een heel verhaaltje lezen…
Wij hebben net op tijd zijn geboortebewijs ontdekt vóór zijn verjaardag. Veel genodigde gasten zijn gekomen om zijn 80e verjaardag te vieren. Ze hebben hun verschillende talenten laten zien: autorally, steltlopen, capoeira, clowns…
Voor ze naar huis gaan, hielden de moeders nog een sambawedstrijd. De eerste prijs was een mooi schrift voor deze moeders die ’s avonds naar een speciale avondopleiding gaan om te leren lezen en schrijven.
Als het feest ten einde loopt, heeft Dourado zijn verjaardagstaart met 550 vrienden gedeeld: kinderen en moeders.
De boekenmarkt
Twee weken later was er een boekenmarkt tijdens de brincadeira. Hiervoor hebben 70 kinderen meer dan 600 verhaaltjes geschreven. De literatuurprijs was een boekentas!
Hier volgen een paar van de verhaaltjes.
Het meisje dat werd lastig gevallen
Er was eens een meisje dat Maria heette. Ze werd voortdurend lastig gevallen. Op een dag gaf een jongen die voorbijreed, haar een klap op haar oog. Elke keer dat ze op straat liep, werd ze geslagen.
Haar moeder was ziek en na enige tijd stierf ze. Maria voelde zich toen heel alleen. Op een dag sloeg een jongen haar in elkaar. En vrouw zag dit en zei tegen de jongen dat hij moest ophouden. De jongen ging er vandoor en Maria huilde.
De vrouw nam haar in huis op en ze leefden samen lang en gelukkig.
Geiza dos Santos Cruz, 11 jaar, woonachtig in de Rua do Vale
De bedelende jongen
Er was eens een jongen die João heette. Hij was een bedelaar die elke dag geld bedelde.
Zo verwierf hij veel geld en hij kocht zich een huis.
Hij voelde zich heel gelukkig, maar ook heel eenzaam.
Want hij heeft nog steeds geen moeder en vader.
Thiago Borges da Cruz, 9 jaar, woonachtig in de Rua do Vale
Daiana en haar pop
Er was eens een meisje dat graag speelde. Zij heette Daiana.
Voor haar verjaardag vroeg ze aan haar vader een pop. Maar hij kon haar niets geven omdat hij werkloos was.
Jaren later vond hij een baan en weer was ze jarig en weer vroeg ze om een pop. Nu kon haar vader er een geven en Daiana was heel blij. Voor altijd!
Daiana Santos Lopes da Rocha, 11 jaar, woonachtig in de Rua São Lázaro
Frederica en Matheus, dealers
Er was eens een meisje dat Frederica heette. Zij verkocht shit en Matheus rookte die.
Op een dag kocht hij wat shit en hij wilde Frederica aangeven.
Zij doodde Matheus. En Jailson huilde heel veel.
Jailson de Jesus Batista, 12 jaar, woonachtig in Alto du Cruz
Het droevige meisje
Er was eens een heel droevig meisje. Ze heette Sophia.
Ze was zo bedroefd omdat ze geen vrienden of familie had. Ze leefde op straat, ging niet naar school en had geen thuis.
Op een mooie zonnige dag ging ze naar een eenzaam gelegen rivier. Al snel kwamen daar wat mensen, en ook een bus vol kinderen.
In de bus zaten 12 meisjes en 8 jongens.
De jongens begonnen haar uit te lachen.
Maar één van de meisjes zei: “Hou op met lachen,want je doet haar verdriet!”
Een meisje zei: “Maar wie is er nooit verdrietig?”
De jongens hielden op haar uit te lachen en vroegen haar hoe ze heette.
Ze antwoordde: “Sophia.”
Ze hebben zich toen aan elkaar voorgesteld en waren gelukkig voor altijd.
Edivania, 12 jaar, woonachtig in de Rua do Sossego, São Crispin
De kleine dief
Er was eens een jongen die Elder heette. Hij verkocht shit in de buurt en ’s nachts ging hij met vriendjes uit stelen.
Tot hij op een dag shit verkocht aan een jongetje. De politie kwam langs en zei tegen hem: “Hé, jij daar, ooit pak ik je op. Omdat je 15 jaar bent en al shit verkoopt… Als ik je ooit oppak, zul je zien wat er met je gebeurt!”
Op een dag kwam er een meisje dat op deze jongen verliefd werd. Ze zagen elkaar steeds vaker, verloofden zich en gingen naar een werkelijk schitterende plek om hun wittebroodsweken te vieren.
Twee jaar later trouwden ze. Elder stopte met de verkoop van shit en ze leefden nog lang en gelukkig.
Claudia, 14 jaar, woonachtig in de Rua do Vale
De lelijke kikker
Er was eens een superlelijke kikker. Als hij met zijn vriendjes aan het spelen was, lachten zij hem uit.
Daarom vroeg de kikker: “Waarom lachen jullie mij uit?”
De vriendjes antwoordden: “Omdat jij zo lelijk bent.”
De kikker begon te janken.
Zijn moeder kwam en vroeg hem waarom hij huilde en hij zei tegen haar: “Omdat mijn vriendjes me uitlachen en zeggen dat ik zo lelijk ben.”
Zijn moeder zei toen tegen hem: “Zoonlief, je bent niet lelijk.”
En ze leefden nog lang en gelukkig.
Ediclecia da Silva Nascimento, 10 jaar, woonachtig in de Rua do Vale