Voorjaar 2014

Pelgrimage van vertrouwen in Amerika

De recente etappes in de pelgrimage van vertrouwen in Amerika waren drie succesvolle ontmoetingen tussen maart en het einde van april in Texas, in de steden Austin, Dallas en Houston, vervolgens was er een Latijns-Amerikaanse ontmoeting in de stad Mexico van 1 tot 4 mei, met gastgezinnen, dagelijkse gebeden en workshops.

Texas: drie weekenden van gebed en delen

In Texas, een Baptistengemeente was de gastheer van de ontmoeting in Austin, een Methodistenkerk ontving de mensen in Dalles en deelnemers verzamelden zich in een Episcopale kerk in de grote stad Houston.

Een van de uitdagingen van de drie weekenden was om mensen bij elkaar te brengen die normaal elkaar niet ontmoeten. Een broeder vertelt over de laatste fase van de voorbereiding voor de ontmoeting in Houston:

Hannah, een jonge Methodist, nodigde ons uit in een buurt van Houston waar veel immigranten leven. Sommigen zijn recent aangekomen vanuit Afrika, Azië en andere continenten. Hannah is onderdeel van een kleine communiteit: twee jonge echtparen die in de buurt wonen komen met haar samen voor gebed en maaltijden. Zij zijn zich gewoon geworden om daar te zijn waar kinderen spelen. Wij gingen naar deze buurt voor de avondmaaltijd, een tijd van delen en gebed. De authenticiteit van deze jonge mensen, en hun enthousiasme, is opvallend. Ze willen mensen zijn die echt verbonden zijn met God en beschikbaar om het evangelie te leven. Ze durven te spreken over de “spirituele disciplines” en leven eenvoudig.
 
Na het avondeten gingen wij alle zeven met een auto naar de plek waar de kinderen spelen. Het gebied is behoorlijk moeilijk. Grote metalen hekken scheiden de huizen van de straat. De metalen poort opent voor onze auto. Onmiddellijk kinderen van alle leeftijden, allemaal van van verschillende Afrikaanse herkomsten, komen aanrennen en schreeuwen de namen van degene die ze in de auto herkennen, “Daniel”, “Russell”, “Lindsay”, “Hannah”. Een kind vraagt, “Hoeveel mensen zijn er in deze auto?” Een ander zegt: “tenminste honderd!”. We parkeren eindelijk en gaan het huis van Moses en zijn vrouw Grace binnen. Dit is waar we van plan zijn om samen te bidden. Moses en Grace hebben acht kinderen en zijn hier acht maanden geleden gearriveerd vanuit Noord-Kivu in Congo. Ze spreken weinig Engels. Ze zijn opgelucht dat ze met ons in Frans kunnen praten. Ze hebben prachtige gezichten, vol van waardigheid. We kunnen ons niet voorstellen waar ze door heen zijn gegaan in hun omzwerving voordat ze aankwam in een vluchtelingenkamp in Burundi. Moses herhaald: “Het is een wonder dat we hier zijn” Hij loopt met krukken. Hij heeft een voet in het gips. Een kogel trof hem in zijn voet in het vluchtelingenkamp in Burundi tien jaar geleden en de artsen hebben het nog niet voor elkaar gekregen om zijn voet te genezen. Hij verteld ons meerderen keren: “Ik hoop dat het zal genezen”. En kijkend naar deze jonge Methodisten: “Zij zijn mijn familie.”
 
We wilden samen bidden, maar we wisten niet goed hoe de taalbarrière te overwinnen. Ik haalde uit mijn tas het liedboek dat we gebruiken in de kerk van Taizé. Ik kijk naar wat we hadden in Kiswahili en waren in staat om “Laudate omes gentes” te zingen in die taal. Daarna zongen Moses en zijn vrouw. Een paar dagen later, in de rijke buurt waar de kerk staat die de mensen voor de ontmoeting in Houston ontvangt, zien we met blijdschap dat de Latijns-Amerikaanse jongeren van de armere buurten arriveren, en John, de zoon van Moses en Grace. Hij word vergezeld door de jonge Methodisten. Zij zijn zijn familie …. zij willen samen zijn.

In Mexico, een Latijns-Amerikaanse ontmoeting

JPEG - 19.4 kB

In Mexico het meest krachtige moment was het laatste gebed in de enorme basiliek waar de schildering van de maagd van Guadalupe, zo betekenisvol voor de mensen van Mexico, is gevonden. Zoals de Mexicanen zeggen: “We gingen om onze moeder te zien.” In de geschiedenis van Mexico en Latijns-Amerika bracht de maagd van Guadalupe de inheemse mensen en de Latijns-Amerikaanse mensen samen. Met dank aan de indiaan Juan Diego die zijn boodschap over de vergevende liefde van God voor alle mensen bracht. In de volle basiliek, zingend “Nada te turbe” was het bijna een echo van de woorden die Juan Diego hoorde tijdens een verschijning van de maagd in 1531: “Laat niets je verontrusten, laat niets je beangstigen”

Zeventien workshops in de middag gaven de jongeren vanuit heel Latijns-Amerika de gelegenheid om hun pad richting een nieuwe solidariteit te verdiepen. De onderwerpen gekozen bij de Mexicanen weerspiegelden de zorgen van de jongeren in een land dat gemarkeerd is door geweld en een gebrek aan solidariteit in de verdeling van de welvaart: “Zekerheid en Onzekerheid”, “Mexico, een land van migratie,” “Ik ben jouw vriend met een beperking – verbind je met mij.” “Als een jongere, ben ik solidair?”

Edgar (Guadalajara, Mexico)

We werden met open armen en een brede glimlach ontvangen in Mexico City, alsof de mensen ons al hun hele leven kenden. Voor iemand die komt van het platteland brengt de aankomst in Mexico City altijd angst met zich mee; er zijn altijd waarschuwingen van alle kanten en wantrouwen in het hart. Maar na onze lange reis, na het eerste gebed op de Plaze Mariane met alle deelnemers te hebben meegemaakt, toen we arriveerden bij San Pedro-parochie, waren we een beetje moe en we werden geraakt toen we zagen dat de families met vreugde op ons aan het wachten waren.
 
Deze dagen doorbrengend in een buurt dichtbij Guadalupe was een geschenk voor het hart; we konden werkelijk meemaken wat het gebruikelijke gezegde in Mexico betekend: “Mijn huis is jouw huis” Degene die deelnamen aan de ontmoeting die, net zoals mij, komen van het platteland, kunnen nu zeggen dat ze een thuis in Mexico City hebben, een familie die voor hun bid en waar zij voor bidden.

JPEG - 17.3 kB


Carlos (Colima, Mexico)

We kwamen terug van de ontmoeting in Mexico City in een bus vol jonge pelgrims van rondom Colima. Het was een goede ontmoeting, heel speciaal. Een onderwerp dat op ieders lippen lag was de gastvrijheid van de families. Ik ontving een zeer goed georganiseerd welkom in de parochie van San Cayetano. Toen we arriveerden bij de parochie waren de families er al en toen we binnen kwamen begonnen ze te applaudisseren. Ik was erg geraakt door mijn gastgezin: twee jonge zussen verwelkomde mij als een jonge man van Costa Rica. Ze opende echt hun hart voor ons.
 
Ik hielp in het koor door de fluit te spelen. Het was erg bijzonder om voor de diensten te spelen. Het gemeenschappelijk gebed in de Basiliek van Guadalupe was vooral erg mooi. Gewoonlijk, de kerk is vol met bezoekers, nogal luidruchtig, maar deze keer was de kerk zacht verlicht door kaarsen, vol en gehuld in grootse stilte.

JPEG - 30.3 kB


Foto’s van de ontmoeting zijn te vinden op [https://www.flickr.com/photos/taizemexico2014].

Printed from: http://www.taize.fr/nl_article16986.html - 21 October 2019
Copyright © 2019 - Ateliers et Presses de Taizé, Taizé Community, 71250 France