polski

Ewangelizacja

Co to znaczy „ewangelizować”?

W czasach reklamy nauczyliśmy się nie ufać ludziom, którzy obiecują nam coś dobrego. W takim kontekście pojawiające się w Nowym Testamencie słowo „Ewangelizować” może budzić lęk. Jesteśmy skrępowani zachęcając do swojej wiary kogoś innego, tak jakby chodziło o jakiś produkt na sprzedaż. Mamy już tak wysublimowane pojęcie szacunku dla drugiego człowieka, że nie chcielibyśmy nikomu narzucać swoich idei ani przekonywać kogokolwiek. Zwłaszcza wtedy, kiedy chodzi o sprawę tak intymną, jak zaufanie do Boga.

Ale czy rzeczywiście wiemy, co w Nowym Testamencie oznacza słowo „ewangelizować”?
Po grecku używa się go, aby w skrócie wyrazić to, co zawiera określenie „głosić dobrą nowinę”: ten, kto jest „ewangelizowany”, to w istocie ktoś „dobrze poinformowany”. Można było użyć tego słowa, żeby poinformować o narodzinach, o zawarciu rozejmu albo o objęciu stanowiska przez nowego zwierzchnika. W punkcie wyjścia nie ma więc w nim żadnego religijnego zabarwienia. A jednak to właśnie słowo, niemal zbyt banalne, chrześcijanie wybrali, by nazwać to, co najcenniejsze dla ich wiary: głoszenie nowiny o zmartwychwstaniu Chrystusa. Ciekawe jest to, że czasownik powoli odłączył się od swego dopełnienia. Nie mówiono już: „poinformować kogoś o zmartwychwstaniu Chrystusa”, ale po prostu: „kogoś ewangelizować”. Polegało to oczywiście na tym, by mówić jak najkrócej, ale ten brak dopełnienia ma również głębszy sens.

Dla chrześcijan zwiastowanie Dobrej Nowiny o zmartwychwstaniu nie polega na przekazywaniu jakiejś doktryny, którą trzeba opanować, ani jakiejś mądrości do rozważenia. Ewangelizować to przede wszystkim świadczyć o przemianie wnętrza człowieka – w taki sposób zmartwychwstanie Chrystusa jest też naszym zmartwychwstaniem, które już się rozpoczęło. Okazując głęboki szacunek każdemu, kogo spotykał (widoczny we wszystkich uzdrowieniach, o których opowiadają Ewangelie), dzięki swemu uniżeniu, które nie dopuszczało tego, by ktokolwiek czuł się niższy niż On (takie jest znaczenie Jego chrztu), Jezus Chrystus każdemu człowiekowi przywrócił jego wartość i godność. Więcej jeszcze – Jezus jest z nami w naszej śmierci, abyśmy mogli być przy Nim w Jego komunii z Ojcem. Dzięki tej „cudownej wymianie” (Liturgia Paschalna) odkrywamy, że Bóg w pełni nas akceptuje, że przyjmuje nas takimi, jacy jesteśmy. Chrześcijanie pierwszych wieków podsumowali to wszystko mówiąc: „Bóg stał się człowiekiem, aby człowiek mógł stać się Bogiem!”

Ewangelizować, to nie znaczy przede wszystkim mówić komuś o Bogu, ale na znacznie głębszym poziomie uświadomić mu, jak cenny jest on w oczach Boga. Ewangelizować, to przekazać mu słowa, które zabrzmiały pięć wieków przed narodzeniem Chrystusa: „drogi jesteś w moich oczach, nabrałeś wartości i Ja cię miłuję” (Księga Izajasza 43, 4). Od wielkanocnego poranka wiemy, że Bóg nie zawahał się oddać wszystko, abyśmy nigdy nie zapominali, ile jesteśmy warci.

Czy można „ewangelizować” szanując wolność swojego rozmówcy?

W konieczności uświadamiania ludziom wartości, jaką mają w oczach Boga, nie ma żadnej dowolności. Paweł posunie się nawet do powiedzenia: „Biada mi bowiem, gdybym nie głosił Ewangelii!” (1 List do Koryntian 9, 16). Dla niego ewangelizowanie wynika wprost z jego więzi z Chrystusem. Chrystus, przez swoje zmartwychwstanie, jednoczy nas w Bogu i już nie możemy tego utracić. I tym samym ludzkość nie jest już pokawałkowana – od chwili zmartwychwstania wzajemnie do siebie należymy.

A przecież pozostaje to pytanie: jak przekazać tę nowinę ludziom, którzy nic o Bogu nie wiedzą i niczego od Niego nie oczekują?

Przede wszystkim przez naszą osobistą więź z Chrystusem. Paweł mówi: „przyoblekliście się w Chrystusa” (List do Galatów 3, 27). Ewangelizowanie trzeba przede wszystkim zacząć od siebie samego. Przede wszystkim swoim życiem a nie słowami świadczymy o prawdzie zmartwychwstania – „przez poznanie Go: zarówno mocy jego zmartwychwstania, jak i udziału w Jego cierpieniach – w nadziei, że upodabniając się do jego śmierci, dojdę jakoś do pełnego powstania z martwych.” (List do Filipian 3, 10-11). To dzięki naszej pewności, dzięki łagodnej radości wynikającej z tego, że wiemy, że na całą wieczność jesteśmy kochani, Chrystus staje się wiarygodny dla tych, którzy Go nie znają.

Są jednak sytuacje, w których słowa stają się niezbędne. Piotr dobrze o tym wiedział: „Bądźcie zawsze gotowi do obrony wobec każdego, kto domaga się od was uzasadnienia tej nadziei, która w was jest” (1 List św. Piotra 3, 15). Rzecz jasna, mówienie o głębokiej miłości wymaga ogromnej delikatności. I czasem brakuje słów, szczególnie wtedy, kiedy wiara jest brutalnie kwestionowana. Jezus dobrze o tym wiedział, to przecież On mówił swoim uczniom: „Kiedy was ciągać będą po [...] urzędach i władzach, nie martwcie się, w jaki sposób albo czym macie się bronić lub co mówić, bo Duch Święty pouczy was w tej właśnie godzinie, co należy powiedzieć” (Ewangelia według św. Łukasza 12, 11-12).

Ponieważ Chrystus przyjął nasze człowieczeństwo a my przyoblekliśmy się w Chrystusa, nie powinniśmy się już martwić, że nie będziemy umieli mówić. W powołaniu chrześcijan, którzy nie mają wybierać tych, których chcą kochać, ale przyjmować wszystkich, nie wykluczając nikogo, jest bezinteresowność, która dotyka, a nawet okrywa drugiego człowieka życiem samego Chrystusa. Swoją gotowością służenia innym, dzielimy się z nimi naszym ubraniem, trochę tak jak Chrystus, który myjąc nogi apostołom „złożył szaty” (Ewangelia według św. Jana 13, 4). Przede wszystkim bezinteresowność naszych czynów będzie mówić za nas, to ona sprawi, że wiarygodne staną się nasze słowa.

Ostatnia aktualizacja: 23 czerwca 2007