Nauka śpiewówModlitwa śpiewana jest jednym z najistotniejszych sposobów ekspresji w poszukiwaniu bliskości Boga. Krótkie śpiewy, wielokrotnie powtarzane, podkreślają jej medytacyjny charakter. Niewiele słów zawiera prawdę fundamentalną, bardzo szybko ogarnianą rozumem. Ta prawda, powtarzana jakby w nieskończoność, stopniowo nas przenika. Proste śpiewy pozwalają później modlić się w samotności w każdej chwili, tak w dzień, jak i w nocy, czasem podczas pracy w ciszy serca.
Kiedy intonuje się śpiew spontanicznie, ryzykuje się, że tonacja będzie za niska. Można posłużyć się kamertonem, gitarą lub fletem, aby podać ton lub akompaniować całej melodii. Osoba, która intonuje śpiew, powinna też czuwać nad tempem, które ma tendencje do zwalniania.
Dobrze jest przygotować śpiewy wcześniej, aby modlitwa mogła zachować charakter medytacyjny. Podczas modlitwy nie należy dyrygować śpiewem, by spojrzenia wszystkich kierowały się w stronę krzyża, ikony lub ołtarza. Wielojęzyczne śpiewy są dostosowane do wielkich międzynarodowych zgromadzeń. W grupie należącej do jednej parafii czy dzielnicy, gromadzącej wszystkie pokolenia, lepiej śpiewać po polsku lub po łacinie. Jeśli to możliwe, dobrze by było każdemu dać śpiewnik bądź kartkę z tekstami śpiewów. Dobrze jest też włączyć tradycyjne pieśni własnej parafii.