Modlitwa śpiewana jest jednym z najistotniejszych sposobów ekspresji w poszukiwaniu bliskości Boga. Krótkie śpiewy, wielokrotnie powtarzane, podkreślają jej medytacyjny charakter. Niewiele słów zawiera prawdę fundamentalną, bardzo szybko ogarnianą rozumem. Ta prawda, powtarzana jakby w nieskończoność, stopniowo nas przenika. Taki śpiew staje się więc drogą wsłuchiwania się w Boga. To pozwala każdemu uczestniczyć wspólnie w tym czasie modlitwy i wspólnie trwać w pełnym skupienia oczekiwaniu na Boga, bez określania zbyt dokładnie długości tego czasu.

Żeby otworzyć bramy zaufania Bogu, nic nie zastąpi piękna ludzkich głosów połączonych w śpiewie. To piękno daje nam przelotne wejrzenie w „radość nieba na ziemi”, jak ujmują to chrześcijanie prawosławni. A wtedy życie wewnętrzne zaczyna w nas zakwitać.

Te śpiewy podtrzymują również osobistą modlitwę. Dzięki nim, stopniowo, nasza istota znajduje wewnętrzną jedność z Bogiem. One rozbrzmiewają w ciszy naszych serc, kiedy pracujemy, rozmawiamy z innymi czy odpoczywamy. W ten sposób modlitwa i życie codzienne się łączą. Pozwalają nam trwać w modlitwie, nawet kiedy nie jesteśmy tego świadomi, w ciszy naszych serc.

„Śpiewy z Taizé", opublikowane w różnych językach, są proste, ale żeby móc używać ich na modlitwie, potrzebne jest odpowiednie przygotowanie. To przygotowanie powinno mieć miejsce przed modlitwą, aby gdy się ona już rozpocznie, nic nie zakłócało jej medytacyjnego charakteru.

Przygotowanie modlitwy Learning the songs Prawa autorskie