Brazylia

Sobór Watykański II, na który dwóch braci zostało zaproszonych w roli obserwatorów, otworzył drogę do wielu kontaktów z biskupami z Ameryki Łacińskiej. Spośród otrzymanych zaproszeń przyjęto zaproszenie od Dom Hélder’a Câmara, arcybiskupa Recife. Ojciec Basílio Penido powitał braci w klasztorze benedyktynów w Olindzie.

W styczniu 1967 roku w klasztorze tym powstała pierwsza wspólnota, gromadząca braci z Taizé i benedyktynów. Bracia zarabiali na życie własną pracą i aktywnie angażowali się w życie lokalnego Kościoła. Powstanie Wspólnot Podstawowych Kościoła (Communidades de Base) – lokalnych wspólnot kościelnych – wspieranych zwłaszcza przez Dom Luisa Fernandesa, biskupa pomocniczego Vitória (Espírito Santo) i przyjaciela wspólnoty, doprowadziło do jej przeniesienia do Vitória w 1972 roku. Bracia pozostali tam do 1978 roku, kiedy to ukształtowała się wizja [w tym czasie plan dojrzał] większego miejsca, zdolnego do przyjmowania grup i pojedynczych osób na spotkania i rekolekcje, pozwalając im uczestniczyć w codziennej modlitwie wspólnoty.

Wybrano miejscowość Alagoinhas w stanie Bahia, położoną w nowej diecezji, której pierwszym biskupem był belgijski benedyktyn. Diecezja udostępniła braciom odpowiednie miejsce na przedmieściach miasta. Obecność wspólnoty w tej okolicy pozwoliła jej aktywnie uczestniczyć w zachodzących przemianach, odpowiadając jednocześnie na prośby o rekolekcje, spotkania i posługę duszpasterską w diecezji. Dzięki nowoczesnym środkom komunikacji rozwinęły się liczne formy współpracy – zarówno w Brazylii, jak i w całej Ameryce Południowej.