Wspólnota z Taizé liczy obecnie około osiemdziesięciu braci o różnych kościelnych korzeniach – katolickich, anglikańskich i protestanckich. Bracia pochodzą z prawie trzydziestu krajów. Ze względu na sam fakt swojego istnienia Wspólnota z Taizé jest swego rodzaju „przypowieścią o wspólnocie”, konkretnym znakiem pojednania między podzielonymi chrześcijanami i zwaśnionymi narodami.

Przez cały rok Wspólnota przyjmuje dziesiątki tysięcy młodych ludzi z Europy, a także z innych kontynentów. Przyjeżdżają oni na tygodniowe spotkania, które wypełnia modlitwa i wspólne życie, chwile na refleksję biblijną i dzielenie się z innymi, w atmosferze, która pozwala im zastanowić się nad swoim życiem i przyszłością.

Większość braci mieszka w wiosce Taizé, w Burgundii. Inni bracia, wysłani na misje w Azji, Afryce, Ameryce Łacińskiej i na przedmieściach Paryża, dzielą warunki życia z ludźmi, wśród których mieszkają. Te małe wspólnoty, fraternie, złożone z kilku braci, przez swą zwyczajną obecność wśród miejscowej ludności i włączenie w życie lokalnych Kościołów, mają z natury charakter tymczasowy.

Jak zostaje się bratem

Fraternie

Fraternie w innych częściach świata to małe wspólnoty tworzone przez braci ze Wspólnoty Taizé, którzy żyją czasowo w różnych miejscach świata: w Azji, Afryce, Ameryce Łacińskiej i w jednej z dzielnic na przedmieściu Paryża.

Te fraternie nie dążą do budowania wielkich instytucji, lecz starają się być prostą obecnością pośród mieszkających tam ludzi. Bracia poprzez życie modlitwy i posługi, integrują się z lokalnymi społecznościami. W wielu przypadkach pracują w ubogich dzielnicach, współtworzą projekty społeczne lub towarzyszą młodym znajdującym się w trudnej sytuacji, zawsze starając się wprowadzać pokój, sprawiedliwość i jedność.

Sługa wspólnoty

Przeor

        

„Na sercu wspólnoty sługa wspólnoty stara się, jak uczynić braci czujnymi, by wszyscy razem stworzyli parabolo wspólnoty. Z braćmi stara się zrozumieć w Bogu wolę Jego miłości. Dla niego, podobnie jak dla braci, rozeznanie, duch miłosierdzia, niekończąca się dobroć serca, to bezcenne dary.”

Praca braci

„Nasze wspólnotowe powołanie zobowiązuje nas do utrzymywania się tylko z pracy rąk własnych, nie pozwala przyjmować ani darowizn, ani rodzinnych spadków, ani upominków, niczego, zupełnie niczego. Odwaga niezapewniania sobie żadnego kapitału, wolna od lęku przed ewentualnym ubóstwem, daje spokojną siłę.”

Praca braci