„Nasze wspólnotowe powołanie zobowiązuje nas do utrzymywania się tylko z pracy rąk własnych, nie pozwala przyjmować ani darowizn, ani rodzinnych spadków, ani upominków, niczego, zupełnie niczego. Odwaga niezapewniania sobie żadnego kapitału, wolna od lęku przed ewentualnym ubóstwem, daje spokojną siłę.”
Garncarska przygoda rozpoczęła się w 1949 roku, gdy w Taizé założono warsztat z nastawieniem na ręczne toczenie form oraz produkcję glazur (zwłaszcza na bazie popiołów roślinnych). Wkrótce wprowadzono prostą mechanizację: hand gluing. W miarę jak wspólnota się rozrastała, bracia nadal całkowicie pokrywali koszty swojego utrzymania z pracy swoich rąk. Warsztat produkuje przedmioty codziennego użytku: talerze, miski i kubki.Warsztat był wielokrotnie rozbudowywany na przestrzeni lat. Piece opalane drewnem zostały zastąpione przez piece gazowe, a później przez programowalne piece gazowe. W ceramice wprowadzono różne maszyny do sortowania o różnym stopniu wydajności. Poza wytwarzaniem ceramiki warsztat jest również miejscem, gdzie nowi bracia doświadczają życia we wspólnocie.
Pomysłzorganizowania warsztatów emaliowania miedzi w Taizé ma co najmniej dwa źródła.Jeden z naszych starszych braci, utalentowany artystycznie, tworzył wisiorki,wykorzystując technikę emaliowania miedzi. Były to jednak pojedynczeegzemplarze, zawsze oryginalne pod względem formy. To ojciec jednego z braci zewspólnoty, który zajmował się produkcją dekoracyjnych elementów emaliowanych,zachęcił nas do stworzenia warsztatu, w którym moglibyśmy wytwarzać tego typuprzedmioty w sposób rzemieślniczy.Dwóchbraci udało się więc do niego na kilka dni, aby odbyć szkolenie. Nauczyliśmysię zamawiania emalii i elementów miedzianych, opanowaliśmy technikę nakładaniaemalii, a także wypalania i wykańczania wypalonych elementów.
Od samego początku sztuka i kreatywność odgrywały fundamentalną rolę we wspólnocie. Niektórzy bracia, czy to dzięki wykształceniu zdobytemu przed wstąpieniem do wspólnoty, czy też dzięki osobistym doświadczeniom, rozwinęli własną praktykę artystyczną.Przybiera ona różne formy, ale zazwyczaj obejmuje małe lub średniej wielkości dwuwymiarowe prace plastyczne na papierze, tekturze lub płótnie. Bracia wykorzystują różne techniki malarskie i rysunkowe, ale tworzą również kolaże z różnych materiałów oraz prace graficzne.
Zainspirowani dawnymi kanonami, takimi jak Jubilate Deo Michaela Praetoriusa,w latach siedemdziesiątych bracia w Taizé dążyli do wypracowaniastylu modlitwy śpiewanej, który byłby zgodny z międzynarodowymi spotkaniami młodych ludzi w Taizé. Początkowo, aż do lat dziewięćdziesiątych, śpiewy komponowali Jacques Berthier i Joseph Gelineau, dwaj wybitni muzycy kościelni, we współpracy z braćmi z Taizé. Dziś to sami bracia kontynuują wzbogacanie repertuaru śpiewów Taizé.Praca nad publikacją obejmuje redagowanie partytur wokalnych, czasami w kilku językach, a także redagowanie odpowiadających im partytur dla partii solowych i akompaniamentu instrumentalnego.
Od początku istnienia Wspólnoty bracia z Taizé starali się wyrażać powołanie, na które odpowiedzieli, w formie pisanej. Brat Roger już w 1941 roku wydał pierwszy zeszyt, ukazując swoją wizję Wspólnoty taką, jak ją wtedy widział. Od tamtej pory bracia kontynuowali publikowanie owoców swoich refleksji. Wspólnota miała własną drukarnię od 1958 do 2010 r. Wydawnictwo Les Presses de Taizé nadal publikuje książki pisane przez braci, ale druk odbywa się teraz na zewnątrz.Układ książek w języku francuskim oraz wielu książek muzycznych jest dziełem braci z Taizé; są one sprzedawane w sali wystawowej w Taizé, za pośrednictwem sklepu internetowego Taizé, a także rozprowadzane w księgarniach. Większość tych książek jest również tłumaczona na inne języki. Tłumaczenia te są publikowane przez różnych wydawców w poszczególnych krajach
Z powodu pandemii COVID-19 i zawieszenia przyjęcia w Taizé w latach 2020–2021, musieliśmy wymyślić nowe produkty dla naszych warsztatów. W tym czasie kilku braci lubiło spotykać się przy grze planszowej, a niektórzy mieli już całkiem bogatą przeszłość w tym temacie.Tak powoli rozwinęliśmy grę Kellia w 2021 roku, a następnie Koinobię w latach 2023–2024. Za każdym razem staraliśmy się stworzyć grę wysokiej jakości, z dopracowaną mechaniką, której tematyka jest bliska naszemu wspólnemu życiu i która jest zgodna z historią, która ją zainspirowała.
Zeswoich komnat nawadniasz góry, ziemia nasyca się owocem dzieł Twoich.Sprawiasz, że trawa wyrasta dla bydła, a dla człowieka jadalne rośliny...(Psalm 104, 13-14)Podczasgdy w marcu 2020 wprowadzono ograniczenia podróżowania, nasza wspólnota, jakwiele innych, zastanawiała się: Jak żyć z większym poszanowaniem planety?Inaczej podróżować? Jeść w sposób bardziej zrównoważony? Więcej uwagiprzykładać do tego, co kupujemy? Mniej marnować? Zastanawialiśmy się także nadnaszym śladem węglowym i energią, którą czerpiemy z kopalin, żeby zarabiać nażycie.
