W świecie, w którym napierają na nas wszelkiego rodzaju wiadomości, głos Ewangelii czasem staje się niesłyszalny. Z rozmaitych powodów głoszenie Dobrej Nowiny Jezusa Chrystusa stało się niedostępne dla dużej części ludzkości. Jak w tym kontekście sprawić, by nasi współcześni usłyszeli Słowo Boże?

List Jakuba, skierowany do wspólnot chrześcijańskich poza Palestyną, nadal jest aktualny w naszym wielokulturowym, zeświecczonym i zglobalizowanym świecie. Podkreśla znaczenie czynów, to znaczy konkretnego urzeczywistniania miłości. Chodzi o to, żeby nie tylko usłyszeć Słowo, ale działać.

Jakub wzywa swoich czytelników, aby byli „chętni do słuchania, nieskorzy do mówienia”. Nigdy dość przypominania o tym, jak ważne jest słuchanie, by wprowadzać i zachować pokój na wszystkich poziomach naszych społeczeństw. Ta zaleta jest jeszcze bardziej niezbędna w przypadku osób, na których spoczywa jakaś odpowiedzialność. „Nieskory do gniewu” (w. 19) przypomina nam, że Bóg jest „nieskory do gniewu i pełen łaski” (Psalm 103, 8). Oczywiście, może istnieć gniew święty i usprawiedliwiony. Mamy prawo oburzać się na niesprawiedliwość wyrządzaną najsłabszym i wykorzystywanie niewinnych. Kiedy jednak jesteśmy źle zrozumiani albo fałszywie oskarżani, gniew niczego nie rozwiąże. Nie jest dobry ani dla relacji z innymi, ani dla pokoju w swoim sercu. Wytrwać w relacji zamiast unosić się gniewem, to przygotowuje grunt dla Słowa Bożego.

Słowo w istocie jest już w nas zaszczepione (w. 21). Chodzi o Dobrą Nowinę: Chrystus nas pokochał i samego siebie wydał za nas Bogu w ofierze (List do Efezjan 5, 2). Możemy więc żyć w miłości, ponieważ On pierwszy nas pokochał. Musimy przyjąć to słowo życia i prawdy jak drogocenny skarb, ponieważ ono nas zbawia (w. 21). Przyjąć Słowo to znaczy również wprowadzać je w życie. Rozważanie go, kontemplacja nie wystarczą. W liście Jakuba dalej rozwijany jest związek pomiędzy wiarą i działaniem (2, 14-26). Językiem innym niż język świętego Pawła Jakub mówi, że „człowiek dostępuje usprawiedliwienia na podstawie uczynków, a nie samej tylko wiary” (2, 24). To jest temat, który od czasów Reformacji wzbudzał wiele polemik i podziałów. A jednak pozycja Jakuba nie jest zupełnie przeciwstawna temu, co mówi apostoł Paweł. Dla Pawła również liczy się „wiara, która działa przez miłość” (List do Galatów 5, 6).

Dla Jakuba czyny miłości są ściśle związane z oddawaniem czci Bogu (w. 27). Solidarność z ubogimi jest nie tylko działaniem etycznym, ale również drogą do spotkania z Panem, który się utożsamił z najmniejszymi (zobacz Ewangelia wg. w. Mateusza 25, 40). Nie można oddzielać działania i modlitwy, walki i kontemplacji, solidarności i życia wewnętrznego. Prawdziwa religia nigdy nie jest ucieczką od życiowych realiów. Dla Jakuba odtrącenie wpływów świata idzie w parze z pomaganiem ubogim w ich utrapieniach (w. 27).

Przetłumaczony na konkretne czyny miłości język wiary może odkryć swoją siłę i znaczenie. W ten sposób słowa Ewangelii zdołają dotrzeć do serc mężczyzn i kobiet będących daleko od naszych Kościołów, mogą odmienić ich życie.

Listopad 2026

Wprowadzać słowo w czyn

List św. Jakuba 1, 19-27

Wiedzcie, bracia moi umiłowani: każdy człowiek winien być chętny do słuchania, nieskory do mówienia, nieskory do gniewu. Gniew bowiem męża nie wykonuje sprawiedliwości Bożej. Odrzućcie przeto wszystko, co nieczyste, oraz cały bezmiar zła, a przyjmijcie w duchu łagodności zaszczepione w was słowo, które ma moc zbawić dusze wasze. Wprowadzajcie zaś słowo w czyn, a nie bądźcie tylko słuchaczami oszukującymi samych siebie. Jeżeli bowiem ktoś przysłuchuje się tylko słowu, a nie wypełnia go, podobny jest do człowieka oglądającego w lustrze swe naturalne odbicie. Bo przyjrzał się sobie, odszedł i zaraz zapomniał, jakim był. Kto zaś pilnie rozważa doskonałe Prawo, Prawo wolności, i wytrwa w nim, ten nie jest słuchaczem skłonnym do zapominania, ale wykonawcą dzieła; wypełniając je, otrzyma błogosławieństwo. Jeżeli ktoś uważa się za człowieka religijnego, lecz łudząc serce swoje nie powściąga swego języka, to pobożność jego pozbawiona jest podstaw. Religijność czysta i bez skazy wobec Boga i Ojca wyraża się w opiece nad sierotami i wdowami w ich utrapieniach i w zachowaniu siebie samego nieskalanym od wpływów świata.

Październik 2026

Wytrwać w solidarności

List do Rzymian 15, 1-7

My natomiast, mocni, powinniśmy nosić słabości słabych, a nie myśleć sami o sobie. 2 Niech każdy z nas stara się podobać bliźniemu dla dobra, ku zbudowaniu. 3 Chrystus przecież nie miał upodobania w sobie samym, ale jak napisano: Na Mnie spadły urągania tych, którzy Tobie urągają. 4 A co niegdyś zostało napisane, napisano dla naszego pouczenia, abyśmy przez wytrwałość i zachętę płynącą z Pism, trwali w nadziei. 5 Bóg zaś, który jest źródłem wytrwałości i pociechy, niech sprawi, abyście między sobą to samo myśleli, zgodnie z wolą Chrystusa Jezusa, 6 abyście jednomyślnie, jednym głosem wielbili Boga i Ojca naszego Pana, Jezusa Chrystusa. 7 Dlatego przygarniajcie siebie nawzajem, tak jak i Chrystus przygarnął was ku chwale Boga. (Biblia ekumeniczna)

Wrzesień 2026

Czego szukacie?

Ewangelia wg św. Jana 1, 35-42

Nazajutrz Jan znowu stał w tym miejscu wraz z dwoma swoimi uczniami i gdy zobaczył przechodzącego Jezusa, rzekł: «Oto Baranek Boży». Dwaj uczniowie usłyszeli, jak mówił, i poszli za Jezusem. Jezus zaś, odwróciwszy się i ujrzawszy, że oni idą za Nim, rzekł do nich: «Czego szukacie?» Oni powiedzieli do Niego: «Rabbi! – to znaczy: Nauczycielu – gdzie mieszkasz?» Odpowiedział im: «Chodźcie, a zobaczycie». Poszli więc i zobaczyli, gdzie mieszka, i tego dnia pozostali u Niego. Było to około godziny dziesiątej. Jednym z dwóch, którzy to usłyszeli od Jana i poszli za Nim, był Andrzej, brat Szymona Piotra. Ten spotkał najpierw swego brata i rzekł do niego: «Znaleźliśmy Mesjasza» – to znaczy: Chrystusa. I przyprowadził go do Jezusa. A Jezus, wejrzawszy na niego, rzekł: «Ty jesteś Szymon, syn Jana, ty będziesz nazywał się Kefas» – to znaczy: Piotr.

Sierpień 2026

Słowa życia

Ewangelia wg św. Mateusza 7, 24-27

Jezus powiedział: Każdego więc, kto tych słów moich słucha i wypełnia je, można porównać z człowiekiem roztropnym, który dom swój zbudował na skale. Spadł deszcz, wezbrały potoki, zerwały się wichry i uderzyły w ten dom. On jednak nie runął, bo na skale był utwierdzony. Każdego zaś, kto tych słów moich słucha, a nie wypełnia ich, można porównać z człowiekiem nierozsądnym, który dom swój zbudował na piasku. Spadł deszcz, wezbrały potoki, zerwały się wichry i rzuciły się na ten dom. I runął, a upadek jego był wielki.

Lipiec 2026

Jezus, pośrednik Boga i ludzi

1 List do Tymoteusza 2, 3-6

Jest to bowiem rzecz dobra i miła w oczach Zbawiciela naszego, Boga, który pragnie, by wszyscy ludzie zostali zbawieni i doszli do poznania prawdy. Albowiem jeden jest Bóg, jeden też pośrednik między Bogiem a ludźmi, człowiek, Chrystus Jezus, który wydał siebie samego na okup za wszystkich jako świadectwo we właściwym czasie. Ten fragment pierwszego listu Pawła do Tymoteusza zaczyna się od przypomnienia ostatecznego planu Boga, jakim jest powszechne zbawienie ludzkości: Bóg „pragnie, by wszyscy ludzie zostali zbawieni i doszli do poznania prawdy”. To zbawienie dokonuje się dzięki temu, że Chrystus oddał swoje życie, to On, kontynuuje święty Paweł, „wydał siebie samego na okup za wszystkich”.

Czerwiec 2026

Modlić się w ukryciu

Ewangelia wg św. Mateusza 6, 5-6

Jezus powiedział: Gdy się modlicie, nie bądźcie jak obłudnicy. Oni lubią w synagogach i na rogach ulic wystawać i modlić się, żeby się ludziom pokazać. Zaprawdę, powiadam wam: otrzymali już swoją nagrodę. Ty zaś, gdy chcesz się modlić, wejdź do swej izdebki, zamknij drzwi i módl się do Ojca twego, który jest w ukryciu. A Ojciec twój, który widzi w ukryciu, odda tobie. Niewiele jest w ewangeliach takich miejsc, kiedy Jezus daje wskazówki konkretne i możliwe do zastosowania, prawie gotowe, gdzie dosłowna interpretacja jest właściwa. Kiedy czytamy na przykład „miłujcie waszych nieprzyjaciół”, otrzymujemy zachętę, by wprowadzać te słowa w życie, wiedząc, że chodzi o wyzwanie dla miłości, które można spełnić jedynie dzięki pomocy samego Boga. Kiedy jednak słyszymy „gdy chcesz się modlić, wejdź do swej izdebki”, lub w ukryte miejsce, chodzi o praktyczny przykład, który większość osób może uczynić w swoim domu.

Maj 2026

Poszerzać przestrzeń naszych przyjaźni

Dzieje Apostolskie 2, 1-11

Kiedy nadszedł wreszcie dzień Pięćdziesiątnicy, znajdowali się wszyscy razem na tym samym miejscu. Nagle dał się słyszeć z nieba szum, jakby uderzenie gwałtownego wiatru, i napełnił cały dom, w którym przebywali. Ukazały się im też języki jakby z ognia, które się rozdzieliły, i na każdym z nich spoczął jeden. I wszyscy zostali napełnieni Duchem Świętym, i zaczęli mówić obcymi językami, tak jak im Duch pozwalał mówić. Przebywali wtedy w Jerozolimie pobożni Żydzi ze wszystkich narodów pod słońcem. Kiedy więc powstał ów szum, zbiegli się tłumnie i zdumieli, bo każdy słyszał, jak przemawiali w jego własnym języku. «Czyż ci wszyscy, którzy przemawiają, nie są Galilejczykami?» - mówili pełni zdumienia i podziwu. «Jakżeż więc każdy z nas słyszy swój własny język ojczysty? – Partowie i Medowie, i Elamici, i mieszkańcy Mezopotamii, Judei oraz Kapadocji, Pontu i Azji, Frygii oraz Pamfilii, Egiptu i tych części Libii, które leżą blisko Cyreny, i przybysze z Rzymu, Żydzi oraz prozelici, Kreteńczycy i Arabowie – słyszymy ich głoszących w naszych językach wielkie dzieła Boże».

Kwiecień 2026

Tajemnica Paschy

Ewangelia wg św. Jana 12, 20-33

A wśród tych, którzy przybyli, aby oddać pokłon Bogu w czasie święta, byli też niektórzy Grecy. Oni więc przystąpili do Filipa, pochodzącego z Betsaidy Galilejskiej, i prosili go mówiąc: «Panie, chcemy ujrzeć Jezusa». Filip poszedł i powiedział Andrzejowi. Z kolei Andrzej i Filip poszli i powiedzieli Jezusowi. A Jezus dał im taką odpowiedź: «Nadeszła godzina, aby został uwielbiony Syn Człowieczy. Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Jeżeli ziarno pszenicy wpadłszy w ziemię nie obumrze, zostanie tylko samo, ale jeżeli obumrze, przynosi plon obfity. Ten, kto kocha swoje życie, traci je, a kto nienawidzi swego życia na tym świecie, zachowa je na życie wieczne. A kto by chciał Mi służyć, niech idzie za Mną, a gdzie Ja jestem, tam będzie i mój sługa. A jeśli ktoś Mi służy, uczci go mój Ojciec. Teraz dusza moja doznała lęku i cóż mam powiedzieć? Ojcze, wybaw Mnie od tej godziny. Nie, właśnie dlatego przyszedłem na tę godzinę. Ojcze, wsław Twoje imię!»

Marzec 2026

«Czy chcesz stać się zdrowym?»

Ewangelia wg św. Jana 5, 1-9

Potem nastąpiło święto żydowskie i Jezus udał się do Jerozolimy. W Jerozolimie zaś znajduje się sadzawka Owcza, nazwana po hebrajsku Betesda, zaopatrzona w pięć krużganków. Wśród nich leżało mnóstwo chorych: niewidomych, chromych, sparaliżowanych, którzy czekali na poruszenie się wody. Anioł bowiem zstępował w stosownym czasie i poruszał wodę. A kto pierwszy wchodził po poruszeniu się wody, doznawał uzdrowienia niezależnie od tego, na jaką cierpiał chorobę. Znajdował się tam pewien człowiek, który już od lat trzydziestu ośmiu cierpiał na swoją chorobę. Gdy Jezus ujrzał go leżącego i poznał, że czeka już długi czas, rzekł do niego: «Czy chcesz stać się zdrowym?». Odpowiedział Mu chory: «Panie, nie mam człowieka, aby mnie wprowadził do sadzawki, gdy nastąpi poruszenie wody. Gdy ja sam już dochodzę, inny wchodzi przede mną». Rzekł do niego Jezus: «Wstań, weź swoje łoże i chodź!». Natychmiast wyzdrowiał ów człowiek, wziął swoje łoże i chodził. Jednakże dnia tego był szabat.

Luty 2026

Gdzie mieszkasz?

Ewangellia wg św. Jana 1, 35-39

Nazajutrz Jan znowu stał w tym miejscu wraz z dwoma swoimi uczniami i gdy zobaczył przechodzącego Jezusa, rzekł: «Oto Baranek Boży». Dwaj uczniowie usłyszeli, jak mówił, i poszli za Jezusem. Jezus zaś odwróciwszy się i ujrzawszy, że oni idą za Nim, rzekł do nich: «Czego szukacie?» Oni powiedzieli do Niego: «Rabbi! – to znaczy: Nauczycielu – gdzie mieszkasz?». Odpowiedział im: «Chodźcie, a zobaczycie». Poszli więc i zobaczyli, gdzie mieszka, i tego dnia pozostali u Niego. Było to około godziny dziesiątej (około czwartej po południu).