Życie chrześcijańskie takie, jakie Paweł tutaj opisuje, nie jest ani drogą indywidualnej samorealizacji, w której najważniejsze są nasze potrzeby, ani ideologią, która podporządkowuje naszą indywidualność jakiemuś systemowi, wcześniej istniejącemu. Jest ono komunią osób, które, naśladując Chrystusa, stają się naprawdę sobą, jeśli w pełni uwzględniają potrzeby innych osób.

Są chwile, kiedy taki sposób życia staje się łatwy, chwile spontanicznej radości, kiedy jako uczniowie Chrystusa jesteśmy razem, stają jakby przedsmakiem królestwa Bożego. Są jednak i takie okresy, kiedy, żeby osiągnąć taką jedność, potrzeba świadomego wysiłku, a nawet walki. Jeśli odkrywamy, że czyjaś osobowość lub sposób myślenia nie podobają się nam, mamy pokusę, żeby narzucić mu swój sposób bycia i myślenia; albo postanawiamy odsunąć się i szukamy dla siebie jakiejś mniejszej i bardziej odpowiedniej grupy osób myślących podobnie. Kościół Chrystusa to nie jest grupa, która ma takie same poglądy, jest on komunią bardzo różnych osób, które niekoniecznie z natury rzeczy dobrze się rozumieją, wszyscy jednak zostali wezwani, żeby iść za tym samym Panem.

Dlatego Paweł zachęca nas, byśmy „dźwigali ułomności słabych” (w. 1), „przyjmowali siebie nawzajem” (w. 7) i „starali się podobać bliźniemu” (w. 2). Kiedy staramy się nieść radość tym ludziom, do których w naturalny sposób byśmy się nie zbliżyli, to niezawodny znak, że jesteśmy Jego uczniami. Paweł zachęca nas do tego, przypominając, że tak właśnie postępował Chrystus, który wypełniał pouczenia, jakie znajdowały się już w Starym Testamencie (w wersie 3 Paweł cytuje Psalm 69).

Ten rodzaj radykalnej solidarności wymaga „cierpliwości”, czyli wytrwałości, która jest głęboko powiązana z pociechą i nadzieją (w. 4-5). Dzisiaj jest wiele osób samotnych, wiele z nich zostało zranionych, bo zabrakło wierności (wierności innych lub ich samych), wielu nie umie patrzeć w przyszłość z nadzieją. Wytrwałość, do której namawia Paweł, nie jest łatwą drogą, ale ta droga może oczyszczać i leczyć głęboko ukryte rany. Kiedy postępujemy w taki sposób, brak zgody i trudności wspólnego życia mogą stać się punktem wyjścia do budowania dużo bardziej trwałej jedności; to one stają się okazją, żeby powierzyć Bogu wiele spraw, na których nam zależy. Wspólne pełne ufności oddanie się Bogu staje się czynnikiem jednoczącym głębiej niż wymiana zdań i upodobań. To oddanie się Chrystusowi jest, zdaniem Pawła, sposobem głoszenia „chwały Boga” całym sercem, ponieważ daje radość w Nim i wdzięczność, a także dlatego, że dzięki temu inni ludzie mogą w jakimś stopniu zobaczyć, jaki jest Bóg.

• Czy znam kogoś, kto „nosi” innych chrześcijan nawet wtedy, kiedy nie jest to łatwe, a tak postępując, pozwala zobaczyć, jaki jest Bóg?
• Kim są osoby, które powinienem „nieść”? Jaki fragment biblijny mnie do tego zachęca?
• Czy były już takie chwile, kiedy wytrwałość w znoszeniu innych ludzi dała mi radość?

 

Październik 2026

Wytrwać w solidarności

Rzymian 15,1-7

My zaś, którzy jesteśmy mocni, powinniśmy dźwigać ułomności słabych, a nie szukać upodobania w sobie samych. Każdy z nas niech się stara podobać bliźniemu dla jego dobra i zbudowania. Bo i Chrystus nie szukał upodobania w sobie samym, ale jak jest napisane, urągania tych, którzy Tobie urągali, spadły na mnie. Co bowiem przedtem napisano, napisano dla naszego pouczenia, abyśmy mieli nadzieję dzięki cierpliwości i pociechom pochodzącym z Pism. Bóg cierpliwości i pociechy niech sprawi, abyście byli jednomyślni, zgodnie z pragnieniem Chrystusa Jezusa; abyście jednym sercem i jednym głosem chwalili Boga i Ojca naszego Pana, Jezusa Chrystusa. Dlatego przyjmujcie siebie nawzajem, jak i Chrystus przyjął was na chwałę Boga.

Wrzesień 2026

Czego szukacie?

Ewangelia wg św. Jana 1, 35-42

Nazajutrz Jan znowu stał w tym miejscu wraz z dwoma swoimi uczniami i gdy zobaczył przechodzącego Jezusa, rzekł: «Oto Baranek Boży». Dwaj uczniowie usłyszeli, jak mówił, i poszli za Jezusem. Jezus zaś, odwróciwszy się i ujrzawszy, że oni idą za Nim, rzekł do nich: «Czego szukacie?» Oni powiedzieli do Niego: «Rabbi! – to znaczy: Nauczycielu – gdzie mieszkasz?» Odpowiedział im: «Chodźcie, a zobaczycie». Poszli więc i zobaczyli, gdzie mieszka, i tego dnia pozostali u Niego. Było to około godziny dziesiątej. Jednym z dwóch, którzy to usłyszeli od Jana i poszli za Nim, był Andrzej, brat Szymona Piotra. Ten spotkał najpierw swego brata i rzekł do niego: «Znaleźliśmy Mesjasza» – to znaczy: Chrystusa. I przyprowadził go do Jezusa. A Jezus, wejrzawszy na niego, rzekł: «Ty jesteś Szymon, syn Jana, ty będziesz nazywał się Kefas» – to znaczy: Piotr.

Sierpień 2026

Słowa życia

Ewangelia wg św. Mateusza 7, 24-27

Jezus powiedział: Każdego więc, kto tych słów moich słucha i wypełnia je, można porównać z człowiekiem roztropnym, który dom swój zbudował na skale. Spadł deszcz, wezbrały potoki, zerwały się wichry i uderzyły w ten dom. On jednak nie runął, bo na skale był utwierdzony. Każdego zaś, kto tych słów moich słucha, a nie wypełnia ich, można porównać z człowiekiem nierozsądnym, który dom swój zbudował na piasku. Spadł deszcz, wezbrały potoki, zerwały się wichry i rzuciły się na ten dom. I runął, a upadek jego był wielki.

Lipiec 2026

Jezus, pośrednik Boga i ludzi

1 List do Tymoteusza 2, 3-6

Jest to bowiem rzecz dobra i miła w oczach Zbawiciela naszego, Boga, który pragnie, by wszyscy ludzie zostali zbawieni i doszli do poznania prawdy. Albowiem jeden jest Bóg, jeden też pośrednik między Bogiem a ludźmi, człowiek, Chrystus Jezus, który wydał siebie samego na okup za wszystkich jako świadectwo we właściwym czasie. Ten fragment pierwszego listu Pawła do Tymoteusza zaczyna się od przypomnienia ostatecznego planu Boga, jakim jest powszechne zbawienie ludzkości: Bóg „pragnie, by wszyscy ludzie zostali zbawieni i doszli do poznania prawdy”. To zbawienie dokonuje się dzięki temu, że Chrystus oddał swoje życie, to On, kontynuuje święty Paweł, „wydał siebie samego na okup za wszystkich”.

Czerwiec 2026

Modlić się w ukryciu

Ewangelia wg św. Mateusza 6, 5-6

Jezus powiedział: Gdy się modlicie, nie bądźcie jak obłudnicy. Oni lubią w synagogach i na rogach ulic wystawać i modlić się, żeby się ludziom pokazać. Zaprawdę, powiadam wam: otrzymali już swoją nagrodę. Ty zaś, gdy chcesz się modlić, wejdź do swej izdebki, zamknij drzwi i módl się do Ojca twego, który jest w ukryciu. A Ojciec twój, który widzi w ukryciu, odda tobie. Niewiele jest w ewangeliach takich miejsc, kiedy Jezus daje wskazówki konkretne i możliwe do zastosowania, prawie gotowe, gdzie dosłowna interpretacja jest właściwa. Kiedy czytamy na przykład „miłujcie waszych nieprzyjaciół”, otrzymujemy zachętę, by wprowadzać te słowa w życie, wiedząc, że chodzi o wyzwanie dla miłości, które można spełnić jedynie dzięki pomocy samego Boga. Kiedy jednak słyszymy „gdy chcesz się modlić, wejdź do swej izdebki”, lub w ukryte miejsce, chodzi o praktyczny przykład, który większość osób może uczynić w swoim domu.

Maj 2026

Poszerzać przestrzeń naszych przyjaźni

Dzieje Apostolskie 2, 1-11

Kiedy nadszedł wreszcie dzień Pięćdziesiątnicy, znajdowali się wszyscy razem na tym samym miejscu. Nagle dał się słyszeć z nieba szum, jakby uderzenie gwałtownego wiatru, i napełnił cały dom, w którym przebywali. Ukazały się im też języki jakby z ognia, które się rozdzieliły, i na każdym z nich spoczął jeden. I wszyscy zostali napełnieni Duchem Świętym, i zaczęli mówić obcymi językami, tak jak im Duch pozwalał mówić. Przebywali wtedy w Jerozolimie pobożni Żydzi ze wszystkich narodów pod słońcem. Kiedy więc powstał ów szum, zbiegli się tłumnie i zdumieli, bo każdy słyszał, jak przemawiali w jego własnym języku. «Czyż ci wszyscy, którzy przemawiają, nie są Galilejczykami?» - mówili pełni zdumienia i podziwu. «Jakżeż więc każdy z nas słyszy swój własny język ojczysty? – Partowie i Medowie, i Elamici, i mieszkańcy Mezopotamii, Judei oraz Kapadocji, Pontu i Azji, Frygii oraz Pamfilii, Egiptu i tych części Libii, które leżą blisko Cyreny, i przybysze z Rzymu, Żydzi oraz prozelici, Kreteńczycy i Arabowie – słyszymy ich głoszących w naszych językach wielkie dzieła Boże».

Kwiecień 2026

Tajemnica Paschy

Ewangelia wg św. Jana 12, 20-33

A wśród tych, którzy przybyli, aby oddać pokłon Bogu w czasie święta, byli też niektórzy Grecy. Oni więc przystąpili do Filipa, pochodzącego z Betsaidy Galilejskiej, i prosili go mówiąc: «Panie, chcemy ujrzeć Jezusa». Filip poszedł i powiedział Andrzejowi. Z kolei Andrzej i Filip poszli i powiedzieli Jezusowi. A Jezus dał im taką odpowiedź: «Nadeszła godzina, aby został uwielbiony Syn Człowieczy. Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Jeżeli ziarno pszenicy wpadłszy w ziemię nie obumrze, zostanie tylko samo, ale jeżeli obumrze, przynosi plon obfity. Ten, kto kocha swoje życie, traci je, a kto nienawidzi swego życia na tym świecie, zachowa je na życie wieczne. A kto by chciał Mi służyć, niech idzie za Mną, a gdzie Ja jestem, tam będzie i mój sługa. A jeśli ktoś Mi służy, uczci go mój Ojciec. Teraz dusza moja doznała lęku i cóż mam powiedzieć? Ojcze, wybaw Mnie od tej godziny. Nie, właśnie dlatego przyszedłem na tę godzinę. Ojcze, wsław Twoje imię!»

Marzec 2026

«Czy chcesz stać się zdrowym?»

Ewangelia wg św. Jana 5, 1-9

Potem nastąpiło święto żydowskie i Jezus udał się do Jerozolimy. W Jerozolimie zaś znajduje się sadzawka Owcza, nazwana po hebrajsku Betesda, zaopatrzona w pięć krużganków. Wśród nich leżało mnóstwo chorych: niewidomych, chromych, sparaliżowanych, którzy czekali na poruszenie się wody. Anioł bowiem zstępował w stosownym czasie i poruszał wodę. A kto pierwszy wchodził po poruszeniu się wody, doznawał uzdrowienia niezależnie od tego, na jaką cierpiał chorobę. Znajdował się tam pewien człowiek, który już od lat trzydziestu ośmiu cierpiał na swoją chorobę. Gdy Jezus ujrzał go leżącego i poznał, że czeka już długi czas, rzekł do niego: «Czy chcesz stać się zdrowym?». Odpowiedział Mu chory: «Panie, nie mam człowieka, aby mnie wprowadził do sadzawki, gdy nastąpi poruszenie wody. Gdy ja sam już dochodzę, inny wchodzi przede mną». Rzekł do niego Jezus: «Wstań, weź swoje łoże i chodź!». Natychmiast wyzdrowiał ów człowiek, wziął swoje łoże i chodził. Jednakże dnia tego był szabat.

Luty 2026

Gdzie mieszkasz?

Ewangellia wg św. Jana 1, 35-39

Nazajutrz Jan znowu stał w tym miejscu wraz z dwoma swoimi uczniami i gdy zobaczył przechodzącego Jezusa, rzekł: «Oto Baranek Boży». Dwaj uczniowie usłyszeli, jak mówił, i poszli za Jezusem. Jezus zaś odwróciwszy się i ujrzawszy, że oni idą za Nim, rzekł do nich: «Czego szukacie?» Oni powiedzieli do Niego: «Rabbi! – to znaczy: Nauczycielu – gdzie mieszkasz?». Odpowiedział im: «Chodźcie, a zobaczycie». Poszli więc i zobaczyli, gdzie mieszka, i tego dnia pozostali u Niego. Było to około godziny dziesiątej (około czwartej po południu).

Styczeń 2026

„Gdybyś znała dar Boży”

Ewangelia wg św. Jana 4, 5-15

Jezus przybył do miasteczka samarytańskiego, zwanego Sychar, w pobliżu pola, które niegdyś dał Jakub synowi swemu, Józefowi. Było tam źródło Jakuba. Jezus zmęczony drogą siedział sobie przy studni. Było to około szóstej godziny. Nadeszła tam kobieta z Samarii, aby zaczerpnąć wody. Jezus rzekł do niej: «Daj Mi pić!» Jego uczniowie bowiem udali się przedtem do miasta dla zakupienia żywności. Na to rzekła do Niego Samarytanka: «Jakżeż Ty, będąc Żydem, prosisz mnie, Samarytankę, bym Ci dała się napić?». Żydzi bowiem z Samarytanami unikają się nawzajem. Jezus odpowiedział jej na to: «O, gdybyś znała dar Boży i wiedziała, kim jest Ten, kto ci mówi: "Daj Mi się napić" – prosiłabyś Go wówczas, a dałby ci wody żywej». Powiedziała do Niego kobieta: «Panie, nie masz czerpaka, a studnia jest głęboka. Skądże więc weźmiesz wody żywej? Czy Ty jesteś większy od ojca naszego Jakuba, który dał nam tę studnię, z której pił i on sam, i jego synowie i jego bydło?». W odpowiedzi na to rzekł do niej Jezus: «Każdy, kto pije tę wodę, znów będzie pragnął. Kto zaś będzie pił wodę, którą Ja mu dam, nie będzie pragnął na wieki, lecz woda, którą Ja mu dam, stanie się w nim źródłem wody wytryskającej ku życiu wiecznemu». Rzekła do Niego kobieta: «Daj mi tej wody, abym już nie pragnęła i nie przychodziła tu czerpać».