„Czego szukacie?”. To pierwsze słowa Jezusa w Ewangelii wg Jana. Pytanie zostało zadane dwu pierwszym uczniom, reprezentującym pierwszych chrześcijan i tych wszystkich, którzy chcą iść za Chrystusem.

Tekst rozpoczyna Jan Chrzciciel, który niecierpliwie czeka na przyjście Chrystusa. To oczekiwanie pomaga mu widzieć wydarzenia głębiej. Jan nie patrzy po prostu na przechodzącego Jezusa, stara się zgłębić tajemnicę kogoś, kto zbliża się do niego, i chce, aby uczniowie postąpili tak samo.

Nazywając Jezusa „Barankiem Bożym”, patrzy na Niego jak na kogoś, kto dopełni Boże słowa i obietnice. Na podobieństwo opisanego w Księdze Izajasza cierpiącego sługi, który wziął na siebie udręki ludu Bożego i, chociaż jest niewinny, został zamordowany jak baranek (zob, Iz 52, 13 – 53, 12) i podobnie jak baranek paschalny, który stał się symbolem wybawienia Izraela (zob. Rdz 12, 1-28), Jezus z miłości oddaje swoje życie i tym darem odkupi całą ludzkość. Zadziwiające, że aby zbawić świat, Jezus przychodzi jako baranek, stworzenie bardzo proste i pokorne.

Jezus przechodzi. Podobnie jak w innych miejscach Nowego Testamentu jest postrzegany jako pielgrzym. Nie zostaje w jednym miejscu, wie, że Jego życie ma konkretny kierunek, ma sens. Kto chce Go poznać, powinien iść za Nim.

Dwaj uczniowie Jana reagują natychmiast. Słyszą, patrzą i idą za Nim. Wiara jest przekazywana w taki sposób. Słyszymy dobrą nowinę o Jezusie, widzimy, jak żyje wspólnota chrześcijan i postanawiamy iść za Nim. Inaczej niż inni uczniowie w pozostałych ewangeliach, ci dwaj już szukają. Pod tym względem są podobni do wielu ludzi żyjących dzisiaj.

Jezus zauważa, że ktoś za Nim idzie. To kluczowy moment. Odwraca się i pyta: Czego szukacie? Pytanie podstawowe i uniwersalne, ważne dla chrześcijanina i dla każdego człowieka. Żyjemy w świecie, w którym mamy wybór między wieloma możliwościami. Czy naprawdę wiemy, czego chcemy? Czy jesteśmy w zgodzie ze swoimi najgłębszymi i najbardziej szczerymi pragnieniami? Pytanie może się wydawać łatwe, jeśli jednak potraktujemy je poważnie, odpowiedź zdoła odmienić nasze życie.

Ponadto Jezus zadaje to pytanie dwóm osobom, które już mają „mistrza”, Jana Chrzciciela. W ten sposób pyta również: dlaczego opuściliście swojego pierwszego mistrza? Co zobaczyliście we Mnie? Czym się różnię? Co mogę wam zaproponować?

Jezus traktuje tych dwu mężczyzn poważnie i pozwala im, żeby wyrazili swoje pragnienia. Zdarza się, że kiedy traktuje się nas poważnie i ktoś naprawdę nas wysłucha, coś może się w nas zmienić. Uczniowie odpowiadają pytaniem: Nauczycielu, gdzie mieszkasz?

To pytanie nie dotyczy mieszkania Jezusa, uczniowie nie pytają o Jego adres! Zaczynają od słowa „rabbi (nauczycielu)”, co wskazuje, że patrzą na Jezusa jak na przewodnika, wiedzą, że jest coś, czego może ich nauczyć i są gotowi zrobić, co trzeba, aby iść za Nim. W języku Biblii czasownik „iść za” oznacza dużo więcej niż tylko „chodzić za kimś”. Oznacza życie z tym kimś, poznać go blisko, aby stać się takim jak on.

IW słowniku Jana słowo „mieszkać, trwać” ma szczególne znaczenie. Wiedzieć, gdzie ktoś mieszka, to znaczy poznać w czym jest zakorzeniony. W stosownym momencie Jezus mówi do uczniów: Jeśli będziecie zachowywać moje przykazania, będziecie trwać w miłości mojej, tak jak Ja zachowałem przykazania Ojca mego i trwam w Jego miłości (J 15, 10). Jezus trwa w miłości Ojca, Jego mieszkaniem jest miłość, która jednoczy Go z Ojcem. To tajemnica Jego życia, źródło Jego tożsamości. Kiedy uczniowie pytają: gdzie mieszkasz?, pragną wejść i uczestniczyć w tej jedynej więzi między Jezusem a Bogiem.

Jezus odpowiada uczniom: Chodźcie, a zobaczycie. Jeśli chcą wejść w tę wyjątkową przestrzeń, w której przebywa Jezus, muszą podjąć ryzyko, ryzyko zaufania, ryzyko wiary. W języku świętego Jana pójść lub przyjść do Jezusa jest równoznaczne z uwierzeniem w Niego. Wiara jest przede wszystkim odpowiedzią, wyjściem w czyimś kierunku. Wiara uruchamia nasze życie, pomaga nam iść za kimś.

Ewangelista nam mówi, że tego dnia uczniowie zostali z Jezusem. O czym rozmawiali? Nie wiemy. Wiemy, że to spotkanie z Jezusem całkowicie odmieniło ich życie. Ci, którzy są gotowi otworzyć się na to, co niespodziewane, mogą spotkać kogoś, kto odmieni bieg ich historii.

Wrzesień 2026

Czego szukacie?

Ewangelia wg św. Jana 1, 35-42

Nazajutrz Jan znowu stał w tym miejscu wraz z dwoma swoimi uczniami i gdy zobaczył przechodzącego Jezusa, rzekł: «Oto Baranek Boży». Dwaj uczniowie usłyszeli, jak mówił, i poszli za Jezusem. Jezus zaś, odwróciwszy się i ujrzawszy, że oni idą za Nim, rzekł do nich: «Czego szukacie?» Oni powiedzieli do Niego: «Rabbi! – to znaczy: Nauczycielu – gdzie mieszkasz?» Odpowiedział im: «Chodźcie, a zobaczycie». Poszli więc i zobaczyli, gdzie mieszka, i tego dnia pozostali u Niego. Było to około godziny dziesiątej. Jednym z dwóch, którzy to usłyszeli od Jana i poszli za Nim, był Andrzej, brat Szymona Piotra. Ten spotkał najpierw swego brata i rzekł do niego: «Znaleźliśmy Mesjasza» – to znaczy: Chrystusa. I przyprowadził go do Jezusa. A Jezus, wejrzawszy na niego, rzekł: «Ty jesteś Szymon, syn Jana, ty będziesz nazywał się Kefas» – to znaczy: Piotr.

Sierpień 2026

Słowa życia

Ewangelia wg św. Mateusza 7, 24-27

Jezus powiedział: Każdego więc, kto tych słów moich słucha i wypełnia je, można porównać z człowiekiem roztropnym, który dom swój zbudował na skale. Spadł deszcz, wezbrały potoki, zerwały się wichry i uderzyły w ten dom. On jednak nie runął, bo na skale był utwierdzony. Każdego zaś, kto tych słów moich słucha, a nie wypełnia ich, można porównać z człowiekiem nierozsądnym, który dom swój zbudował na piasku. Spadł deszcz, wezbrały potoki, zerwały się wichry i rzuciły się na ten dom. I runął, a upadek jego był wielki.

Lipiec 2026

Jezus, pośrednik Boga i ludzi

1 List do Tymoteusza 2, 3-6

Jest to bowiem rzecz dobra i miła w oczach Zbawiciela naszego, Boga, który pragnie, by wszyscy ludzie zostali zbawieni i doszli do poznania prawdy. Albowiem jeden jest Bóg, jeden też pośrednik między Bogiem a ludźmi, człowiek, Chrystus Jezus, który wydał siebie samego na okup za wszystkich jako świadectwo we właściwym czasie. Ten fragment pierwszego listu Pawła do Tymoteusza zaczyna się od przypomnienia ostatecznego planu Boga, jakim jest powszechne zbawienie ludzkości: Bóg „pragnie, by wszyscy ludzie zostali zbawieni i doszli do poznania prawdy”. To zbawienie dokonuje się dzięki temu, że Chrystus oddał swoje życie, to On, kontynuuje święty Paweł, „wydał siebie samego na okup za wszystkich”.

Czerwiec 2026

Modlić się w ukryciu

Ewangelia wg św. Mateusza 6, 5-6

Jezus powiedział: Gdy się modlicie, nie bądźcie jak obłudnicy. Oni lubią w synagogach i na rogach ulic wystawać i modlić się, żeby się ludziom pokazać. Zaprawdę, powiadam wam: otrzymali już swoją nagrodę. Ty zaś, gdy chcesz się modlić, wejdź do swej izdebki, zamknij drzwi i módl się do Ojca twego, który jest w ukryciu. A Ojciec twój, który widzi w ukryciu, odda tobie. Niewiele jest w ewangeliach takich miejsc, kiedy Jezus daje wskazówki konkretne i możliwe do zastosowania, prawie gotowe, gdzie dosłowna interpretacja jest właściwa. Kiedy czytamy na przykład „miłujcie waszych nieprzyjaciół”, otrzymujemy zachętę, by wprowadzać te słowa w życie, wiedząc, że chodzi o wyzwanie dla miłości, które można spełnić jedynie dzięki pomocy samego Boga. Kiedy jednak słyszymy „gdy chcesz się modlić, wejdź do swej izdebki”, lub w ukryte miejsce, chodzi o praktyczny przykład, który większość osób może uczynić w swoim domu.

Maj 2026

Poszerzać przestrzeń naszych przyjaźni

Dzieje Apostolskie 2, 1-11

Kiedy nadszedł wreszcie dzień Pięćdziesiątnicy, znajdowali się wszyscy razem na tym samym miejscu. Nagle dał się słyszeć z nieba szum, jakby uderzenie gwałtownego wiatru, i napełnił cały dom, w którym przebywali. Ukazały się im też języki jakby z ognia, które się rozdzieliły, i na każdym z nich spoczął jeden. I wszyscy zostali napełnieni Duchem Świętym, i zaczęli mówić obcymi językami, tak jak im Duch pozwalał mówić. Przebywali wtedy w Jerozolimie pobożni Żydzi ze wszystkich narodów pod słońcem. Kiedy więc powstał ów szum, zbiegli się tłumnie i zdumieli, bo każdy słyszał, jak przemawiali w jego własnym języku. «Czyż ci wszyscy, którzy przemawiają, nie są Galilejczykami?» - mówili pełni zdumienia i podziwu. «Jakżeż więc każdy z nas słyszy swój własny język ojczysty? – Partowie i Medowie, i Elamici, i mieszkańcy Mezopotamii, Judei oraz Kapadocji, Pontu i Azji, Frygii oraz Pamfilii, Egiptu i tych części Libii, które leżą blisko Cyreny, i przybysze z Rzymu, Żydzi oraz prozelici, Kreteńczycy i Arabowie – słyszymy ich głoszących w naszych językach wielkie dzieła Boże».

Kwiecień 2026

Tajemnica Paschy

Ewangelia wg św. Jana 12, 20-33

A wśród tych, którzy przybyli, aby oddać pokłon Bogu w czasie święta, byli też niektórzy Grecy. Oni więc przystąpili do Filipa, pochodzącego z Betsaidy Galilejskiej, i prosili go mówiąc: «Panie, chcemy ujrzeć Jezusa». Filip poszedł i powiedział Andrzejowi. Z kolei Andrzej i Filip poszli i powiedzieli Jezusowi. A Jezus dał im taką odpowiedź: «Nadeszła godzina, aby został uwielbiony Syn Człowieczy. Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Jeżeli ziarno pszenicy wpadłszy w ziemię nie obumrze, zostanie tylko samo, ale jeżeli obumrze, przynosi plon obfity. Ten, kto kocha swoje życie, traci je, a kto nienawidzi swego życia na tym świecie, zachowa je na życie wieczne. A kto by chciał Mi służyć, niech idzie za Mną, a gdzie Ja jestem, tam będzie i mój sługa. A jeśli ktoś Mi służy, uczci go mój Ojciec. Teraz dusza moja doznała lęku i cóż mam powiedzieć? Ojcze, wybaw Mnie od tej godziny. Nie, właśnie dlatego przyszedłem na tę godzinę. Ojcze, wsław Twoje imię!»

Marzec 2026

«Czy chcesz stać się zdrowym?»

Ewangelia wg św. Jana 5, 1-9

Potem nastąpiło święto żydowskie i Jezus udał się do Jerozolimy. W Jerozolimie zaś znajduje się sadzawka Owcza, nazwana po hebrajsku Betesda, zaopatrzona w pięć krużganków. Wśród nich leżało mnóstwo chorych: niewidomych, chromych, sparaliżowanych, którzy czekali na poruszenie się wody. Anioł bowiem zstępował w stosownym czasie i poruszał wodę. A kto pierwszy wchodził po poruszeniu się wody, doznawał uzdrowienia niezależnie od tego, na jaką cierpiał chorobę. Znajdował się tam pewien człowiek, który już od lat trzydziestu ośmiu cierpiał na swoją chorobę. Gdy Jezus ujrzał go leżącego i poznał, że czeka już długi czas, rzekł do niego: «Czy chcesz stać się zdrowym?». Odpowiedział Mu chory: «Panie, nie mam człowieka, aby mnie wprowadził do sadzawki, gdy nastąpi poruszenie wody. Gdy ja sam już dochodzę, inny wchodzi przede mną». Rzekł do niego Jezus: «Wstań, weź swoje łoże i chodź!». Natychmiast wyzdrowiał ów człowiek, wziął swoje łoże i chodził. Jednakże dnia tego był szabat.

Styczeń 2026

„Gdybyś znała dar Boży”

Ewangelia wg św. Jana 4, 5-15

Jezus przybył do miasteczka samarytańskiego, zwanego Sychar, w pobliżu pola, które niegdyś dał Jakub synowi swemu, Józefowi. Było tam źródło Jakuba. Jezus zmęczony drogą siedział sobie przy studni. Było to około szóstej godziny. Nadeszła tam kobieta z Samarii, aby zaczerpnąć wody. Jezus rzekł do niej: «Daj Mi pić!» Jego uczniowie bowiem udali się przedtem do miasta dla zakupienia żywności. Na to rzekła do Niego Samarytanka: «Jakżeż Ty, będąc Żydem, prosisz mnie, Samarytankę, bym Ci dała się napić?». Żydzi bowiem z Samarytanami unikają się nawzajem. Jezus odpowiedział jej na to: «O, gdybyś znała dar Boży i wiedziała, kim jest Ten, kto ci mówi: "Daj Mi się napić" – prosiłabyś Go wówczas, a dałby ci wody żywej». Powiedziała do Niego kobieta: «Panie, nie masz czerpaka, a studnia jest głęboka. Skądże więc weźmiesz wody żywej? Czy Ty jesteś większy od ojca naszego Jakuba, który dał nam tę studnię, z której pił i on sam, i jego synowie i jego bydło?». W odpowiedzi na to rzekł do niej Jezus: «Każdy, kto pije tę wodę, znów będzie pragnął. Kto zaś będzie pił wodę, którą Ja mu dam, nie będzie pragnął na wieki, lecz woda, którą Ja mu dam, stanie się w nim źródłem wody wytryskającej ku życiu wiecznemu». Rzekła do Niego kobieta: «Daj mi tej wody, abym już nie pragnęła i nie przychodziła tu czerpać».

Grudzień

Wewnętrzne światło

Ewangelia wg św. Jana 1, 1-12

Na początku było Słowo, a Słowo było u Boga, i Bogiem było Słowo. Ono było na początku u Boga. Wszystko przez Nie się stało, a bez Niego nic się nie stało, co się stało. W Nim było życie, a życie było światłością ludzi, a światłość w ciemności świeci i ciemność jej nie ogarnęła. Pojawił się człowiek posłany przez Boga - Jan mu było na imię. Przyszedł on na świadectwo, aby zaświadczyć o światłości, by wszyscy uwierzyli przez niego. Nie był on światłością, lecz posłanym, aby zaświadczyć o światłości. Była światłość prawdziwa, która oświeca każdego człowieka, gdy na świat przychodzi. Na świecie było Słowo, a świat stał się przez Nie, lecz świat Go nie poznał. Przyszło do swojej własności, a swoi Go nie przyjęli. Wszystkim tym jednak, którzy Je przyjęli, dało moc, aby się stali dziećmi Bożymi.

Grudzień 2010

Wybrać miłość

1 List św. Jana 3, 11-18

Taka bowiem jest wola Boża, którą objawiono nam od początku, abyśmy się wzajemnie miłowali. Nie tak, jak Kain, który pochodził od Złego i zabił swego brata. A dlaczego go zabił? Ponieważ czyny jego były złe, brata zaś sprawiedliwe. Nie dziwcie się, bracia, jeśli świat was nienawidzi. My wiemy, że przeszliśmy ze śmierci do życia, bo miłujemy braci, kto zaś nie miłuje, trwa w śmierci. Każdy, kto nienawidzi swego brata, jest zabójcą, a wiecie, że żaden zabójca nie nosi w sobie życia wiecznego. Po tym poznaliśmy miłość, że On oddał za nas życie swoje. My także winniśmy oddać życie za braci. Jeśliby ktoś posiadał majętność tego świata i widział, że brat jego cierpi niedostatek, a zamknął przed nim swe serce, jak może trwać w nim miłość Boga? Dzieci, nie miłujmy słowem i językiem, ale czynem i prawdą! (1 J 3, 11-18)