Fragment z
Biblii z komentarzem

DE | EN | FR | PL | VI
Sierpień 2023

Stać się podobnymi do Chrystusa

1 List św. Jana 3, 1-3
Zobaczcie, jak wielką miłością obdarzył nas Ojciec, abyśmy zostali nazwani dziećmi Bożymi – i nimi jesteśmy! Świat nie zna nas, ponieważ nie poznał Jego. Umiłowani, teraz jesteśmy dziećmi Bożymi, a jeszcze nie okazało się, czym będziemy. Wiemy, że gdy się Chrystus objawi, będziemy do Niego podobni, gdyż ujrzymy Go takim, jakim jest. Każdy, kto pokłada w Nim tę nadzieję, staje się czysty, jak On jest czysty. 

Święty Ireneusz, biskup Lyonu z II wieku, sens wcielenia zawarł w zdaniu: Bóg stał się człowiekiem, aby człowiek stał się Bogiem. Przyjście Boga na ziemię zapowiada więc inne, jeszcze bardziej zdumiewające wydarzenie: aby człowiek stał się Bogiem. Mowa jednak o Bogu, który objawia się w ubóstwie, anonimowości i bezradności noworodka lub człowieka ukrzyżowanego.

Jesteśmy więc w drodze pomiędzy początkiem, którego nie możemy w pełni zrozumieć, i celem, którego sobie nie wyobrażamy. Ta droga wymaga naszego aktywnego uczestnictwa. Stajemy się coraz bardziej sobą, kiedy uświadamiamy sobie Chrystusa obecnego w naszych sercach, poza drzwiami zamykanymi przez lęk, porażki, gniew lub upokorzenie. On nam daje pokój i posyła nas, byśmy go wprowadzali w międzyludzkie relacje w świecie poranionym przez niesprawiedliwość i przemoc. Na tyle, na ile pozwalamy, żeby pokój, który On daje, i Jego przebaczenie współtworzyły nasze istnienie, Jego Duch działa w nas i w świecie i życie rozkwita.

Nie jesteśmy więc jedynie stąd lub stamtąd, jacyś lub jakieś, nie jesteśmy tylko jak nasze CV, nasza dokumentacja medyczna lub konto w banku. Nie jesteśmy ograniczeni ani do naszych planów, ani do porażek, ani do tego, co odrzucamy, lub do naszych przekonań. Nasza tożsamość objawia się w uwolnionym od wszelkich więzi i pełnym gotowości pragnieniu, ponieważ jego źródłem jest wezwanie i dar od Kogoś Innego. „Jeszcze nie okazało się, czym będziemy”, mówi nam pierwszy list świętego Jana, ale „wiemy, że gdy się Chrystus objawi, będziemy do Niego podobni, gdyż ujrzymy Go takim, jakim jest”. Już przyoblekliśmy się w Chrystusa, otrzymaliśmy imię i przykazanie, które otwierają nas na nowe relacje... Korzenie, które nas podtrzymują, nie są umieszczone tylko w dziedzictwie kulturowym, w tradycji rodzinnej, w skarbach przekazywanych przez osoby, które torują nam drogę. Tkwią one również w tym, co przed nami, czego jeszcze nie widzimy, ale do czego zmierzamy. Wstrząsy społeczne nie mogą ich uszkodzić tak bardzo, jak duch rezygnacji lub opieszałość, które oddalają nas od żywej komunii z Bogiem.

01
W jaki sposób moja więź z Chrystusem przez lata mnie odmieniła?
02
Co pomaga mi odnawiać komunię z Chrystusem? Z innymi ludźmi?
03
Czego oczekuję? W jaki sposób to oczekiwanie mnie oczyszcza?

Ostatnie rozważania

Czerwiec 2026

Modlić się w ukryciu

Ewangelia wg św. Mateusza 6, 5-6

Jezus powiedział: Gdy się modlicie, nie bądźcie jak obłudnicy. Oni lubią w synagogach i na rogach ulic wystawać i modlić się, żeby się ludziom pokazać. Zaprawdę, powiadam wam: otrzymali już swoją nagrodę. Ty zaś, gdy chcesz się modlić, wejdź do swej izdebki, zamknij drzwi i módl się do Ojca twego, który jest w ukryciu. A Ojciec twój, który widzi w ukryciu, odda tobie. Niewiele jest w ewangeliach takich miejsc, kiedy Jezus daje wskazówki konkretne i możliwe do zastosowania, prawie gotowe, gdzie dosłowna interpretacja jest właściwa. Kiedy czytamy na przykład „miłujcie waszych nieprzyjaciół”, otrzymujemy zachętę, by wprowadzać te słowa w życie, wiedząc, że chodzi o wyzwanie dla miłości, które można spełnić jedynie dzięki pomocy samego Boga. Kiedy jednak słyszymy „gdy chcesz się modlić, wejdź do swej izdebki”, lub w ukryte miejsce, chodzi o praktyczny przykład, który większość osób może uczynić w swoim domu.

Maj 2026

Poszerzać przestrzeń naszych przyjaźni

Dzieje Apostolskie 2, 1-11

Kiedy nadszedł wreszcie dzień Pięćdziesiątnicy, znajdowali się wszyscy razem na tym samym miejscu. Nagle dał się słyszeć z nieba szum, jakby uderzenie gwałtownego wiatru, i napełnił cały dom, w którym przebywali. Ukazały się im też języki jakby z ognia, które się rozdzieliły, i na każdym z nich spoczął jeden. I wszyscy zostali napełnieni Duchem Świętym, i zaczęli mówić obcymi językami, tak jak im Duch pozwalał mówić. Przebywali wtedy w Jerozolimie pobożni Żydzi ze wszystkich narodów pod słońcem. Kiedy więc powstał ów szum, zbiegli się tłumnie i zdumieli, bo każdy słyszał, jak przemawiali w jego własnym języku. «Czyż ci wszyscy, którzy przemawiają, nie są Galilejczykami?» - mówili pełni zdumienia i podziwu. «Jakżeż więc każdy z nas słyszy swój własny język ojczysty? – Partowie i Medowie, i Elamici, i mieszkańcy Mezopotamii, Judei oraz Kapadocji, Pontu i Azji, Frygii oraz Pamfilii, Egiptu i tych części Libii, które leżą blisko Cyreny, i przybysze z Rzymu, Żydzi oraz prozelici, Kreteńczycy i Arabowie – słyszymy ich głoszących w naszych językach wielkie dzieła Boże».

Kwiecień 2026

Tajemnica Paschy

Ewangelia wg św. Jana 12, 20-33

A wśród tych, którzy przybyli, aby oddać pokłon Bogu w czasie święta, byli też niektórzy Grecy. Oni więc przystąpili do Filipa, pochodzącego z Betsaidy Galilejskiej, i prosili go mówiąc: «Panie, chcemy ujrzeć Jezusa». Filip poszedł i powiedział Andrzejowi. Z kolei Andrzej i Filip poszli i powiedzieli Jezusowi. A Jezus dał im taką odpowiedź: «Nadeszła godzina, aby został uwielbiony Syn Człowieczy. Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Jeżeli ziarno pszenicy wpadłszy w ziemię nie obumrze, zostanie tylko samo, ale jeżeli obumrze, przynosi plon obfity. Ten, kto kocha swoje życie, traci je, a kto nienawidzi swego życia na tym świecie, zachowa je na życie wieczne. A kto by chciał Mi służyć, niech idzie za Mną, a gdzie Ja jestem, tam będzie i mój sługa. A jeśli ktoś Mi służy, uczci go mój Ojciec. Teraz dusza moja doznała lęku i cóż mam powiedzieć? Ojcze, wybaw Mnie od tej godziny. Nie, właśnie dlatego przyszedłem na tę godzinę. Ojcze, wsław Twoje imię!»

Marzec 2026

«Czy chcesz stać się zdrowym?»

Ewangelia wg św. Jana 5, 1-9

Potem nastąpiło święto żydowskie i Jezus udał się do Jerozolimy. W Jerozolimie zaś znajduje się sadzawka Owcza, nazwana po hebrajsku Betesda, zaopatrzona w pięć krużganków. Wśród nich leżało mnóstwo chorych: niewidomych, chromych, sparaliżowanych, którzy czekali na poruszenie się wody. Anioł bowiem zstępował w stosownym czasie i poruszał wodę. A kto pierwszy wchodził po poruszeniu się wody, doznawał uzdrowienia niezależnie od tego, na jaką cierpiał chorobę. Znajdował się tam pewien człowiek, który już od lat trzydziestu ośmiu cierpiał na swoją chorobę. Gdy Jezus ujrzał go leżącego i poznał, że czeka już długi czas, rzekł do niego: «Czy chcesz stać się zdrowym?». Odpowiedział Mu chory: «Panie, nie mam człowieka, aby mnie wprowadził do sadzawki, gdy nastąpi poruszenie wody. Gdy ja sam już dochodzę, inny wchodzi przede mną». Rzekł do niego Jezus: «Wstań, weź swoje łoże i chodź!». Natychmiast wyzdrowiał ów człowiek, wziął swoje łoże i chodził. Jednakże dnia tego był szabat.

Styczeń 2026

„Gdybyś znała dar Boży”

Ewangelia wg św. Jana 4, 5-15

Jezus przybył do miasteczka samarytańskiego, zwanego Sychar, w pobliżu pola, które niegdyś dał Jakub synowi swemu, Józefowi. Było tam źródło Jakuba. Jezus zmęczony drogą siedział sobie przy studni. Było to około szóstej godziny. Nadeszła tam kobieta z Samarii, aby zaczerpnąć wody. Jezus rzekł do niej: «Daj Mi pić!» Jego uczniowie bowiem udali się przedtem do miasta dla zakupienia żywności. Na to rzekła do Niego Samarytanka: «Jakżeż Ty, będąc Żydem, prosisz mnie, Samarytankę, bym Ci dała się napić?». Żydzi bowiem z Samarytanami unikają się nawzajem. Jezus odpowiedział jej na to: «O, gdybyś znała dar Boży i wiedziała, kim jest Ten, kto ci mówi: "Daj Mi się napić" – prosiłabyś Go wówczas, a dałby ci wody żywej». Powiedziała do Niego kobieta: «Panie, nie masz czerpaka, a studnia jest głęboka. Skądże więc weźmiesz wody żywej? Czy Ty jesteś większy od ojca naszego Jakuba, który dał nam tę studnię, z której pił i on sam, i jego synowie i jego bydło?». W odpowiedzi na to rzekł do niej Jezus: «Każdy, kto pije tę wodę, znów będzie pragnął. Kto zaś będzie pił wodę, którą Ja mu dam, nie będzie pragnął na wieki, lecz woda, którą Ja mu dam, stanie się w nim źródłem wody wytryskającej ku życiu wiecznemu». Rzekła do Niego kobieta: «Daj mi tej wody, abym już nie pragnęła i nie przychodziła tu czerpać».

Grudzień

Wewnętrzne światło

Ewangelia wg św. Jana 1, 1-12

Na początku było Słowo, a Słowo było u Boga, i Bogiem było Słowo. Ono było na początku u Boga. Wszystko przez Nie się stało, a bez Niego nic się nie stało, co się stało. W Nim było życie, a życie było światłością ludzi, a światłość w ciemności świeci i ciemność jej nie ogarnęła. Pojawił się człowiek posłany przez Boga - Jan mu było na imię. Przyszedł on na świadectwo, aby zaświadczyć o światłości, by wszyscy uwierzyli przez niego. Nie był on światłością, lecz posłanym, aby zaświadczyć o światłości. Była światłość prawdziwa, która oświeca każdego człowieka, gdy na świat przychodzi. Na świecie było Słowo, a świat stał się przez Nie, lecz świat Go nie poznał. Przyszło do swojej własności, a swoi Go nie przyjęli. Wszystkim tym jednak, którzy Je przyjęli, dało moc, aby się stali dziećmi Bożymi.

Grudzień 2010

Wybrać miłość

1 List św. Jana 3, 11-18

Taka bowiem jest wola Boża, którą objawiono nam od początku, abyśmy się wzajemnie miłowali. Nie tak, jak Kain, który pochodził od Złego i zabił swego brata. A dlaczego go zabił? Ponieważ czyny jego były złe, brata zaś sprawiedliwe. Nie dziwcie się, bracia, jeśli świat was nienawidzi. My wiemy, że przeszliśmy ze śmierci do życia, bo miłujemy braci, kto zaś nie miłuje, trwa w śmierci. Każdy, kto nienawidzi swego brata, jest zabójcą, a wiecie, że żaden zabójca nie nosi w sobie życia wiecznego. Po tym poznaliśmy miłość, że On oddał za nas życie swoje. My także winniśmy oddać życie za braci. Jeśliby ktoś posiadał majętność tego świata i widział, że brat jego cierpi niedostatek, a zamknął przed nim swe serce, jak może trwać w nim miłość Boga? Dzieci, nie miłujmy słowem i językiem, ale czynem i prawdą! (1 J 3, 11-18)